Περιβάλλον.. η άμεση πρόκληση!

Πριν μια δεκαετία η όποια αναφορά σε περιβαλλοντικά ζητήματα κινούνταν στο πνεύμα των θεωρητικών συζητήσεων, χωρίς βάση. Σήμερα, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κλιματική αλλαγή, η εξασφάλιση εναλλακτικών μορφών παραγωγής ενέργειας είναι ζητήματα που τίθενται πλέον στον καθημερινό δημόσιο διάλογο και απασχολούν την παγκόσμια κοινωνία. Η ανάγκη απόκτησης περιβαλλοντικής συνείδησης γίνεται επιτακτική. Ο κίνδυνος έλλειψης νερού είναι πια ορατός, ενώ βλέπουμε όλοι στην πράξη ότι δεν μπορούμε να εξαρτώμαστε πλέον από το πετρέλαιο ως μόνη ή κύρια πηγή ενέργειας.

Σήμερα, ο κίνδυνος σοβαρών επιπτώσεων ακόμα και για τη διεθνή ασφάλεια και σταθερότητα εξαιτίας των περιβαλλοντικών προβλημάτων, της κλιματικής ενέργειας, της λειψυδρίας είναι διακριτός. Είναι προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε τώρα. Ακόμη κι αν τα λογαριάσουμε βάσει κόστους, θα χρειαστούν πολύ μεγαλύτερα ποσά, τεράστια ποσά για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην οικονομία και στην κοινωνία, από το κόστος της πρόληψης αυτών των επιπτώσεων. Κόστος που θα αποδειχτεί δυσβάστακτο τόσο για την ανάπτυξη, όσο και για την κοινωνική συνοχή τελικά.

Η Ελληνική κυβέρνηση παρακολουθεί μουδιασμένη αυτές τις εξελίξεις και ακολουθεί καταϊδρωμένη. Χωρίς περιβαλλοντικές ευαισθησίες, χωρίς περιβαλλοντική πολιτική φτάσαμε στο σημείο να γίνουμε ο περίγελος της διεθνούς κοινότητας με την απόφαση της Επιτροπής Συμμόρφωσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών να μας θέσει εκτός των ευέλικτων μηχανισμών του Κιότο, εκτός του συστήματος ανταλλαγής δικαιωμάτων εκπομπών, εκτός Κιότο.

Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχεδιασμό, αλλά με αποσπασματικές κινήσεις οδηγούμαστε σε επικίνδυνες πολιτικές που καταδικάζουν τις επόμενες γενιές. Μετά την παταγώδη αποτυχία με την συνθήκη του Κιότο, ο κ. Σουφλιάς δείχνει να μην έχει αντιληφθεί το μέγεθος του διεθνούς διασυρμού της χώρας μας. Από τη μία η κυβέρνηση ανακοινώνει τη δημιουργία αυτόνομου υπουργείου Περιβάλλοντος, ενώ από την άλλη συνεχίζει να προσπαθεί να την καταδίκη για τα συστήματα καταγραφής εκπομπών και επιπλέον μας πληροφορεί ότι η πυρηνική ενέργεια αποτελεί ανανεώσιμη πηγή ενέργειας! Οι προηγμένες χώρες δεν κατασκευάζουν πια πυρηνικά εργοστάσια αλλά προσπαθούν όλες να τα φορτώσουν σε χώρες υποανάπτυκτες αγοράζοντας τις ανάγκες τους, καταδικάζοντας την ίδια στιγμή το μέλλον τους. Το κατά πόσο συμφέρει ή όχι η δημιουργία τέτοιων εργοστασίων αρκεί να υπενθυμίσουμε τις καθαρά ιατρικές συνέπειες του Τσέρνομπιλ.

Σύμφωνα με αριθμούς που δόθηκαν από τις Ρωσικές αρχές, περισσότερο από 90% των «εκκαθαριστών» υπέστησαν ανάπηροι (άρρωστοι ή ανίκανοι προς εργασία). Αυτό σημαίνει ότι από 540,000 έως 775,000 άτομα είναι ανάπηροι. Αυτοί οι άνθρωποι γερνούν πρόωρα και αναπτύσσουν διάφορες μορφές καρκίνου, λευχαιμία, σωματικές και ψυχολογικές αρρώστιες. Αρκετές οργανικές ανωμαλίες αναπτύχθηκαν στα παιδιά τους, ενώ δεν μπορεί να υπολογισθούν οι επιπτώσεις στις μελλοντικές γενιές. Η νεογνική θνησιμότητα αυξήθηκε σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες. Η μελέτη εκτιμά ότι οι θάνατοι νεογνών που οφείλονται στο Τσερνομπίλ είναι περί τις 5.000. Οι γενετικές και τερατογενετικές περιπτώσεις αυξήθηκαν πολύ σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχει έντονη η ανησυχία ότι για την Ευρώπη περισσότερο από 10,000 σοβαρές ανωμαλίες έχουν σχέση με τη ραδιενέργεια. Οι συνολικές γενετικές βλάβες που οφείλονται στο Τσερνομπίλ δύσκολα εκτιμώνται. Μόνο το 10% των αναμενόμενων αποκαλύπτεται στην πρώτη γενιά.

Τα πυρηνικά εργοστάσια δεν είναι ούτε καθαρά ούτε φθηνά. Αντίθετα είναι πηγή όχι μόνο πρώτης ύλης για την κατασκευή πυρηνικών όπλων, αλλά και ο προμηθευτής βομβών (για τρομοκράτες) και όπλων απεμπλουτισμένου Ουρανίου. Ακόμη μία απόδειξη για το πόσο επικίνδυνη μπορεί να αποδειχθεί η άγνοια και η προχειρότητα. Στοιχειώδες καθήκον κάθε κυβέρνησης και της ελληνικής είναι αντί να προωθούν δήθεν ασφαλή πυρηνικά εργοστάσια να ερευνούν για εναλλακτικές πηγές ενέργειας και να φροντίζουν για τον περιορισμό της αλόγιστης σπατάλης, που εξακολουθεί να γίνεται στις δυτικές κοινωνίες.

Η ενεργειακή πολιτική στη χώρα μας πρέπει να επικεντρωθεί στην ορθολογική, στην περιβαλλοντικά υπεύθυνη εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του εγχώριου καυσίμου που διαθέτουμε και να επενδύσει μαζικά στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Μόνο μια σχεδιασμένη, μακρόχρονη πολιτική για την προώθηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και τη σταδιακή απεξάρτηση από το πετρέλαιο και τα ορυκτά καύσιμα, με παράλληλη δημιουργία νέων επιχειρηματικών ευκαιριών και θέσεων απασχόλησης μπορεί να αποβεί ρεαλιστική λύση. Μια πολιτική με κριτήριο την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας και την προστασία του περιβάλλοντος.

Ζούμε σε μια ηλιόλουστη χώρα, με ισχυρούς ανέμους, με τόσες πηγές ανανεώσιμης ενέργειας που θα μπορούσαν να καλύψουν μεγάλα ποσοστά των ενεργειακών αναγκών της ελληνικής κοινωνίας. Διαθέτουμε ανθρώπινο δυναμικό αιχμής που δυστυχώς δεν το απορροφούμε. Αυτό που απαιτείται είναι νέοι τρόποι αξιοποίησης των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων ως χώρα.

Η Ελλάδα έχει μείνει πίσω στον τομέα της «πράσινης» ανάπτυξης. Έχουμε όλα τα εφόδια για να καλύψουμε το κενό και να προχωρήσουμε. Είναι επιτακτική η ανάγκη να εκμεταλλευτούμε όλα τα πλεονεκτήματα της χώρα μας, τον τουρισμό, τη γεωργία, το κλίμα τη φύση και να γίνουμε πρότυπο «πράσινης» χώρας. Για να υλοποιηθούν αυτά τα σχέδια χρειάζεται υπευθυνότητα, πολιτική πρωτοβουλία, γνώση των περιβαλλοντικών ζητημάτων διεθνώς. Η Ν.Δ έχει αποδειχθεί επικίνδυνα «λίγη», επικίνδυνα «ανεύθυνη». Ο Υπουργός ΠΕ.ΧΩΔΕ εξήγγειλε μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος. Αμέσως μετά ο Υπουργός Οικονομίας ενημέρωσε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για την υλοποίησή τους. Η κυβέρνηση της Ν.Δ εξήγγειλε τη δημιουργία αυτόνομου υπουργείου περιβάλλοντος. Οι Βαρόνοι αντέδρασαν ήδη. Μια κυβέρνηση αιχμάλωτη στα μικροκομματικά συμφέροντα και στις εσωκομματικές κόντρες τι πρόγραμμα μπορεί να υλοποιήσει;