ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΕΤΟ

Τα τελευταία χρόνια η παραπληροφόρηση που χαρακτηρίζει τους πνευματικούς συνεργούς μιας αποτρόπαιης πράξης ή την εξυπηρέτηση κατοχικών δυνάμεων έχει λάβει πρωτοφανείς διαστάσεις .

Έτσι, στις ενέργειες του τρίτου κύκλου επεμβάσεων στα Βαλκάνια από τους ισχυρούς της γης, συμπεριλαμβάνονται οι ενέργειες για την αθέτηση της συμφωνίας του ΝΤΕΙΤΟΝ και την ισλαμοποίηση της Βοσνίας, να εθνοκαθαρίσουν τελειωτικά το Κοσσυφοπέδιο παραβιάζοντας την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας 1244 και να σταθεροποιήσουν το κράτος των λεγόμενων ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ . Απώτερος σκοπός τους να αρχίσουν σε τέταρτη φάση την ενίσχυση των Τουρκικών μειονοτήτων στα Σκόπια , Κόσοβο, Βουλγαρία και Ελλάδας , σε βάρος της Ευρώπης. Έτσι μόνο ο Άγγλο-τουρκικός άξονας θα μπορεί να κρατάει σε ασφυκτικό κλοιό τη Γηραιά Ήπειρο. Απώτερος σκοπός όλων αυτών των ενεργειών τις επόμενες μέρες θα είναι, να αλλάξουν και την συμφωνία του ΝΤΕΙΤΟΝ εις βάρος των Σερβοβόσνιων με τη δικαιολογία ότι το σύνταγμα χωλαίνει κι ότι φταίει πάντα η σερβοβοσνιακή πλευρά .

Όσον αφορά όμως το θέμα των Σκοπίων, μετά το βέτο στο Βουκουρέστι , ψυχραιμία επικρατεί στην Αθήνα, αντιθέτως , σοκ πανικός και σπασμωδικές δηλώσεις , λόγω και της προεκλογικής περιόδου επικρατούν στα Σκόπια. Μέχρι τώρα συγκρούονται δύο πολιτικές αντιλήψεις. Η πρώτη, αυτή της ηγεσίας της ΠΓΔΜ, την οποία πέρασε και στον λαό τα χώρας της, είναι η ιδεολογία της αμερικανοκρατίας: αρκεί να είναι μία χώρα πλήρως υποταγμένη και πειθήνια στις ΗΠΑ και αυτή θα της λύσει όλα τα προβλήματά της με τους γείτονές της. Την έχει ζήσει και η Ελλάδα αυτήν την περίοδο , πενήντα χρόνια πριν. Με τις ίδιες αυταπάτες και διαψεύσεις που ζουν τώρα τα Σκόπια. «Οι Έλληνες θα τρώνε με χρυσά κουτάλια», έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής , όταν μπήκε η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ. «Η Ελλάς κατάντησε το αθλιότερο προτεκτοράτο» έγραφαν οι ίδιες εφημερίδες μόλις τρία χρόνια αργότερα, το 1955, μετά την ταπείνωση των ελλήνων αξιωματικών στη Σμύρνη και τα γεγονότα στη Κωνσταντινούπολη.

Ακολούθησαν οι συνωμοσίες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Κύπρου, το πραξικόπημα , η προδοσία και η τουρκική κατοχή της Κύπρου, κι έτσι ο ελληνικός λαός έμαθε τι σημαίνει ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Θα το μάθουν και στην ΠΓΔΜ και εύχομαι να το μάθουν χωρίς να διαλυθεί η χώρα τους λόγω των σχεδίων των ΗΠΑ για μία μεγάλη Αλβανία αφοσιωμένη στην Ουάσιγκτον.

Η δεύτερη αντίληψη είναι αυτή που εξέφρασε η ελληνική αντιπροσωπεία στο Βουκουρέστι, ότι δηλαδή, καμία συμμαχική σχέση δεν είναι ανώτερη από την υπεράσπιση σημαντικών ελληνικών συμφερόντων. Η αλήθεια είναι πως η μετατροπή αυτής της αντίληψης σε πολιτική πράξη απαιτεί πολιτικό σθένος, το οποίο σπάνια βρίσκουν οι Έλληνες . Συνήθως υποκύπτουν στις πιέσεις όπως μας έχουν καταγράψει. Όχι όμως αυτή την φορά, πέφτοντας έξω στις προβλέψεις τους.

Αυτό δυσαρέστησε τους κύκλους εκείνους στη χώρα μας που πρεσβεύουν την αέναη υποταγή στις ΗΠΑ, κατά το πρότυπο της ΠΓΔΜ, αρχίζοντας να περιγράφουν τα δεινά και τις πληγές του Φαραώ που θα επιπέσουν επί της άπιστης Ελλάδας, εάν θα θυμώσει ο κακός ο Μπους, που αψήφησε τη θέληση της υπερδύναμης.

Απολύτως τίποτα. Η πολιτική ηγεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ , η οποία αποδείχθηκε ανίκανη να προστατεύσει τον Μπους από την ταπείνωση που του επιφύλαξε το βέτο των Ευρωπαίων στην ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας , αφενός ενδιαφέρονται για το τι δουλειά θα κάνει έπειτα από μερικούς μήνες που λήγει η θητεία του και αφετέρου την εξέγερση των Γαλλογερμανών, που έχουν σοβαρότατες συνέπειες στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων , πριν βρει χρόνο και διάθεση να ασχοληθεί με την τιμωρία της Ελλάδας.

Άλλα όμως είναι τα ζητήματα που θα πρέπει να απασχολήσουν την Αθήνα. Κρίνοντάς τα ρεαλιστικά , οι πιθανότητες να βρεθεί λύση στο θέμα της ονομασίας πριν από τον Δεκέμβριο, κατά την σύνοδο της Ε.Ε, είναι ελάχιστες. Η έξαρση του εθνικισμού , που αναπότρεπτα θα επιφέρει το προεκλογικό κλίμα , θα κάνει ακόμη πιο δύσκολη την επανένερξη σοβαρών διαπραγματεύσεων, γι’ αυτό και διατηρείται το πεδίο της μάχης. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η Ελληνική αντιπροσωπεία θα υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να προβάλει και πάλι βέτο . Πρέπει επομένως να αρχίσει η προετοιμασία για το βέτο , το οποίο είναι απαραίτητο.

Η ηγεσία των Σκοπίων αρνείται να αποδεχθεί την παταγώδη αποτυχία της και προσπαθεί να το παραστήσει ως στιγμιαίο ατύχημα που θα θεραπευτεί. Εξαπατά τον λαό της και αρνείται να αξιοποιήσει την ιστορική στιγμή που της δίδεται για συμβιβασμό με την σύνθετη ονομασία του τοπικού προσδιορισμού με τη λέξη «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ». Ολέθριο λάθος θα είναι και η αναγνώριση Μακεδονικής Εθνότητας και γλώσσας, γιατί αλλάζουμε κεφάλαιο και ο καθένας θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του.

Η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ διακατέχεται από πολιτικό πανικό υποβοηθούμενη από μερικές κυβερνήσεις , που έχει χάσει κάθε επαφή με την κοινωνία που διακατέχεται από σύγχυση και βαθιά πολιτική κατάθλιψη μετά το Βουκουρέστι μη μπορώντας να αρθρώσει μια σοβαρή πρόταση. Όταν δεν μπόρεσε να σαγηνεύσει το Δημοκρατικό Αλβανικό κόμμα με τις τακτικές διεμβολισμού και διαμελισμού του, αποφάσισε να το ακολουθήσει πλειοδοτώντας σε τακτικισμούς και απαντώντας στις προτάσεις του. Η Ελληνική αντιπροσωπεία ακολουθεί τον δρόμο τη ευθύνης για την επίλυση του προβλήματος με αποφασιστικότητα υπογραμμίζοντας τη δικιά τους ανεπάρκεια και με δυσπιστία του λαού της ΠΓΔΜ προς την κυβέρνησή τους.

Έτσι ένα ελληνικό βέτο και επιμένοντας για μία ονομασία προς όλους, θα βοηθήσει τον λαό της ΠΓΔΜ να συνειδητοποιήσει σε όλη του την έκταση το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και να ωριμάσουν οι συνθήκες συμβιβασμού και εντός της Ε.Ε .

Συνεχίζοντας τις επαφές του ο κ. Νίμιτς κράτησε μια παρατήρηση που προτίμησε να την πει μόνο στην Αθήνα κι όχι στα Σκόπια: Οτι, δηλαδή, το ελληνικό βέτο στο ΝΑΤΟ, εκ των πραγμάτων, δίνει νέα τροπή στη διαπραγμάτευση. Στα Σκόπια, είπε ο κ. Νίμιτς, υπάρχει η αντίληψη ότι η επίλυση του θέματος με συμβιβαστική λύση θα είναι τελικά προς όφελος της χώρας. Έμμεση, λοιπόν, η αναφορά υπέρ του προέδρου της ΠΓΔΜ Μπ. Τσερβένκοφσκι, που έχει βρει αυτό το σημείο ως διαχωριστική γραμμή με τον αδιάλλακτο πρωθυπουργό Ν. Γκρούεφσκι.
«Ομως», συνέχισε ο κ. Νίμιτς, «τις θέσεις των δύο πλευρών τις χωρίζει απόσταση, που πρέπει να γεφυρωθεί». Στην πραγματικότητα οι «συμβιβαστικές» δηλώσεις του Μπ. Τσερβένκοφσκι μόνον κινήσεις τακτικής μπορεί να θεωρηθούν κι όχι μεταβολή της θέσης των Σκοπίων, που επί της ουσίας παραμένουν το ίδιο αδιάλλακτες, με την προσπάθεια για πάση θυσία διατήρηση της μακεδονικής ταυτότητας .
Αυτό το γνωρίζει καλά ο μεσολαβητής του ΟΗΕ γι' αυτό δείχνει ιδιαίτερα προσεκτικός όταν αναφέρεται στις αγεφύρωτες -ακόμα- διαφορές των δύο πλευρών και στη σταθερή θέση του ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορεί κανείς να αναφέρεται σε χρονοδιαγράμματα τελικής λύσης και μάλιστα με ορίζοντα καλοκαιριού.
Έτσι, «το παιχνίδι» με την ονοματολογία της ΠΓΔΜ μπορεί να αποδειχθεί πιο «εύκολο» από την ουσία της υπόθεσης, που είναι η εξάλειψη του αλυτρωτισμού.
Στην Αθήνα, πάντως, τελευταία, «δοκιμάζεται» με πολλούς τρόπους και με πολλούς αποδέκτες η ιδέα της ονομασίας «Νέα Μακεδονία» ως διαφυγή από το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί.

Όμως, η ουσία του προβλήματος και η καρδιά της διαπραγμάτευσης είναι η ενιαία χρήση της ονομασίας, στα επίσημα έγγραφα της ΠΓΔΜ στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Ο κ. Νίμιτς σωστά δεν διακρίνει καμία σύγκλιση απόψεων επί της ουσίας και γι' αυτό είναι ελαστικός στο χρόνο, χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο ότι, δυστυχώς, θα χρειαστεί και νέα ελληνική άρνηση στην ευρωπαϊκή πορεία της ΠΓΔΜ για να μπορέσει το πρόβλημα της ονομασίας να ξεδιπλωθεί σε όλες τις πτυχές του.