ΦΑΤΕ ΧΑΒΙΑΡΙ, ΣΟΛΟΜΟ ΚΑΙ… ΑΒΓΟΤΑΡΑΧΟ

Η λάμψη του life style και οι φαντεχτερές βιτρίνες των εμπορικών δρόμων ίσως να μας αποπροσανατολίζουν. Κοιτάζοντας πέρα από όλα αυτά όμως, θα προσέξουμε τον κόσμο των ανασφάλιστων, των νέων της ανεργίας, των μεταναστών της αδήλωτης εργασίας, των θυμάτων των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, των χαμηλοσυνταξιούχων και γενικά των αποκλεισμένων, που έχουν δημιουργήσει έναν άλλο κόσμο.

Σήμερα, η φτώχια χαρακτηρίζεται από παθογένεια και το σύμπτωμα των δυσλειτουργιών του κοινωνικοπολιτικού μας συστήματος. Η πείνα και ο υποσιτισμός είναι ένα διαρκές έγκλημα που συντελείται κατά της ανθρωπότητας. Το σύνδρομο της Μαρίας Αντουανέτας εξακολουθεί να πλήττει την άρχουσα τάξη σε κάθε έκφανσή της, που έχει περάσει στην ιστορία με την φράση προς τους αθλίους των Παρισίων «δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι».

Σε μια εποχή που οι πολίτες δοκιμάζονται σκληρά από τις οικονομικές δυσκολίες και αρκετοί μετρούν που θα ξοδέψουν και το τελευταίο τους ευρώ, μια άλλη Ελλάδα ακόμη πιο μικρή ζει τρώγοντας το δικό της παντεσπάνι, στο δικό της μικρόκοσμο. Την ώρα που εκατοντάδες Έλληνες στριμώχτηκαν στις μεγάλες πόλεις στα συσσίτια των δήμων και εκκλησιών, τη στιγμή που δεκάδες άλλοι αναζητούν στα σκουπίδια που πετάμε τα τρόφιμα και τα ρούχα της επιβίωσής τους, μια άλλη Ελλάδα συνεχίζει να πορεύεται αυτάρεσκα συνεχίζοντας να καταναλώνει άπληστα και με δανεικά.

Ούτε λίγο ούτε πολύ Ελληνίδες και Έλληνες ξόδεψαν την περασμένη χρονιά 37 εκατομμύρια ευρώ για χαβιάρι, καπνιστό σολομό και αβγοτάραχο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας έρευνας οι Έλληνες καταναλώνουν ετησίως 500 τόνους καπνιστό σολομό, 150 τόνους χαβιάρι και 5 τόνους αβγοτάραχο.

Απίστευτα και όμως αληθινά τα παραπάνω στοιχεία έρχονται να επιβεβαιώσουν το ελληνικό σύνδρομο της Μαρίας Αντουανέτας ή το κατοχικό σύνδρομο που πλήττει γενιές που δεν έχουν διαβάσει για την πείνα της κατοχής, ώστε να δικαιολογηθεί το καταναλωτικό ξέσπασμά τους με την ψυχολογία του αρνιού και πιλαφιού. Η πέτρα του αναθέματος βαρύνει και εμάς, ακόμη κι αν ο σολομός έφτασε να στοιχίζει όσο το αρνάκι.

Μαζί με την γενιά των 700 ευρώ φαίνεται ότι συνυπάρχει και αναπτύσσεται μια άλλη γενιά. Αυτή της εφήμερης και επίπλαστης αφθονίας. Μια γενιά που τα θέλει όλα εδώ και τώρα και κυρίως άκοπα. Μια γενιά που αναπαράγει τηλεοπτικά πρότυπα που εντυπωσιάζεται από την γκλαμουριά και θέλει και αυτή το μερίδιο της καθημερινής απόλαυσης στη χάι κοινωνία . Προσπαθεί να μιμηθεί τους έχοντες και κατέχοντες έστω και για μια μέρα, κάνοντας την μεγάλη ζωή χωρίς να κοιτά το αύριο και το λογαριασμό που αργά ή γρήγορα θα έρθει, και τότε θα είναι αργά ακόμη και για παντεσπάνι… Η κατάσταση όμως δεν πρόκειται να αλλάξει με ατομική δράση. Απαιτείται συλλογικότητα, άμεση και ουσιαστική κινητοποίηση σπάζοντας τα κατεστημένα, διεκδικώντας τα δικαιώματά μας για τη νέα γενιά, κερδίζοντας ένα καλύτερο μέλλον.