Η κατάρρευση του Κράτους Δικαίου

Ο περίφημος Γάλλος στοχαστής Αλέξης Ντε Τόκβιλ, υποστήριζε ότι αυτό που ισοδυναμεί με τον θάνατο της Δημοκρατίας είναι η αποτελμάτωσή της. Η παντελής έλλειψη κινητικότητας και αλλαγών της κοινωνίας, παράλληλα με την αδιαφορία και τον εκφυλισμό των θεσμών. Πράγματι, ιστορικά οι Δημοκρατίες κατακρεουργήθηκαν τα τελευταία εκατό χρόνια, στην Ευρώπη και αλλού, όταν τα κίνητρα της προόδου φαλκιδεύτηκαν, οι κανόνες του παιχνιδιού μεταξύ κράτους και κοινωνικών ομάδων καταστρατηγήθηκαν και το αίσθημα δικαίου, το πιο ουσιώδες ίσως συστατικό μιας δημοκρατικής κοινωνίας και οικονομίας, εξουδετερώθηκε από τις πρακτικές της ίδιας της πολιτείας.

Γιατί τα επισημαίνουμε όλα αυτά; Κατ’ αρχήν επειδή η Ελληνική κοινωνία ταλαιπωρείται τους τελευταίους δώδεκα μήνες, όπου το ένα σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο από υποθέσεις μείζονος σημασίας για τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη, χωρίς όμως στο τέλος να συμβαίνει τίποτα το σοβαρό.

Οι υποθέσεις αυτές συνήθως καταχωνιάζονται στα συρτάρια της δικαστικής εξουσίας και κανείς δεν υφίσταται την παραμικρή συνέπεια, εκτός μόνο από τον τραυματισμό των αρχών και των θεσμών μιας σύγχρονης Δημοκρατίας που γίνονται σκόνη.

Δεύτερον, επειδή στην Ευρωπαϊκή Ένωση συζητούν ξανά τα θέματα της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, ενόψει των εκλογών και των προσώπων που θα αναλάβουν τους νέους πολιτικούς ρόλους της Ε.Ε σε δέκα μήνες.

Ποιο είναι λοιπόν, το πιο άμεσο και καθοριστικό ζητούμενο κόντρα στην υποβάθμιση των θεσμών και την ελληνική αποτελμάτωση:

Κατά την γνώμη μου, το πιο ουσιαστικό είναι να εξισορροπήσουμε τις βασικές εξουσίες πάνω στις οποίες αναπτύσσεται η δημόσια ζωή. Την εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία. Για να σημειωθεί όμως η αλλαγή αυτή θα πρέπει η κοινωνία να βρει τρόπους να επιβάλλει στα πολιτικά κόμματα την απομάκρυνση της νοσηρής νοοτροπίας. Δεν είναι δυνατόν να δραστηριοποιούνται αποκλειστικά σαν μηχανισμοί άλωσης και νομής της εξουσίας και όχι σαν μοχλοί ανάπτυξης της Δημοκρατίας, των οικονομικών μεταρρυθμίσεων και του αισθήματος του δικαίου. Στην σημερινή κοινωνία φαίνεται ότι η δικαστική εξουσία εμφανίζεται απονευρωμένη και παραδομένη στην εκάστοτε εξουσία και μόνο σαν ανεξάρτητη δεν έχει καταγραφεί στην συνείδηση του κόσμου ακολουθώντας τις υποδείξεις των μεγάλων πολιτικών συμφερόντων. Απόδειξη, η δίωξη κατά του προέδρου της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος. H δίωξη Μπάγια αποτελεί ωμή απόπειρα τρομοκράτησης και φίμωσης ενός δικαστικού λειτουργού, που είχε το θάρρος να διατυπώσει ορισμένες επισημάνσεις σχετικά με γνωστές παθογένειες και δυσλειτουργίες της Δικαιοσύνης. Η άσκηση πειθαρχικής δίωξης εναντίον του έχει μόνο έναν στόχο που έρχεται από άλλες εποχές. Σκοπός της είναι να καλλιεργήσει κλίμα φοβίας στους δικαστές και να χειραγωγήσει την ανεξαρτησία τους. Και αυτό αφορά τον κάθε Έλληνα πολίτη που αισθάνεται πως δεν μπορεί να βρει το δίκιο του όταν κυριαρχεί η αίσθηση ότι η δικαιοσύνη μπορεί να κηδεμονεύεται ή να εκβιάζεται. Είναι θέμα Δημοκρατίας τελικά, γι’ αυτό και θα μας βρίσκουν απέναντί τους.

Οι παρεμβάσεις αυτές καταγράφονται στην συνείδηση του απλού κόσμου, σαν να επιδεικνύεται η έλλειψη σεβασμού στο συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα έκφρασης των συλλογικών οργάνων και στο δικαίωμα άσκησης κάθε είδους κριτικής. Έλεος! Που μπορεί να βρει κανείς το δίκιο του;