ΨΕΥΤΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Το γεγονός ότι η σχηματική εκκλησία της Μακεδονίας ζήλεψε την δόξα των σλάβων πολιτικών των Σκοπίων, που προπαγανδίζουν υπέρ της μακεδονικής συνέχισης του ποιμνίου τους δεν θα πρέπει να μας ξαφνιάζει κα να μας εκπλήσσει. Δείχνει απλούστατα την άδεια πνευματικότητα, η οποία καθιστά την τοπική εκκλησία ουραγό της πολιτικής, θεραπαινίδα διασποράς ακατανόητων εθνικιστικών φαντασιώσεων του λαού της.

Αυτά δυστυχώς συμβαίνουν και σε εκπροσώπους-ταγούς εκκλησιών, όταν αυτοί εκτρέπονται του στόχου τους και φιλοδοξούν αντί ποιμένες του λαού του θεού να γίνουν εθνάρχες, επιδιώκοντας την αύξηση ή την συντήρηση του ποιμνίου τους. Είναι αυτές οι ενέργειες που δίδουν τροφή και επιχειρήματα στους κάθε λογής αρνητές της πίστης, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι πίσω από κάθε αντιπαράθεση και σύγκρουση λαών, σε παγκόσμιο επίπεδο, κρύβεται η θρησκευτική μισαλλοδοξία και αντιπαλότητα.

Το σοβαρό ολίσθημα, βέβαια στην περίπτωση των Σκοπίων είναι ότι η τοπική εκκλησία θέλοντας να δείξει δείγματα εθνικοφροσύνης προς την πολιτική ηγεσία της χώρας, παρασύρεται στον παράλογο εθνικισμό, ότι ποιμαίνει κάποιο Μακεδονικό έθνος, το οποίο ομιλεί την μακεδονική γλώσσα και επομένως και η ίδια ανυποχώρητα θα λέγεται μακεδονική, έστω και αν επιτευχθεί κάποια συμφωνία για το όνομα της χώρας. Αγνοεί βέβαια ότι και στον εκκλησιαστικό τομέα , εκτός της λογικής υπάρχει κάποια διεθνής τάξη, πιθανώς πιο στέρεα και αδιαφιλονίκητη από την πολιτική που δεν επιτρέπει αυθαιρεσίες κοσμικού τύπου.

Και με την παραπέρα τύχη αυτής της εκκλησιαστικής κοινότητας δεν θα ασχοληθούμε εδώ περισσότερο, όντας βέβαιοι πως η παγκόσμια εκκλησιαστική τάξη θα δώσει την αρμόζουσα λύση τόσο στο όνομά της, ενδεχομένως και ως Νέα Αρχιεπισκοπή της Αχρίδας, όσο και στην κανονική της ένταξη στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εκείνο όμως που μας εκπλήσσει και μας προκαλεί είναι η προσπάθεια και από μέρους της εκκλησιαστικής ηγεσίας μετονομασίας του σλαβικού λαού και ποιμνίου της σε Μακεδονικό.

Οι νεόφερτοι στην περιοχή σλάβοι, είχαν δεχθεί κάποιες ελάχιστες προσμίξεις με το ντόπιο πληθυσμό της βυζαντινής αυτοκρατορίας αλλά όλη βέβαια η συνέχεια και η σημερινή τους εμφάνιση η ομιλία, τα ήθη και τα έθιμά τους και η εν γένει παρουσία τους, δείχνουν ξεκάθαρα πως παρέμειναν ακραιφνείς Σλάβοι.

Οι προπαγανδιστικές ενέργειες όμως των Σκοπίων, εξαρτάται και από τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα της διεθνούς κοινής γνώμης, αν θα δεχθεί τους γελοίους ισχυρισμούς μιας κοινωνίας, που φαίνεται να έχει παρασυρθεί, πιστεύοντας ότι προήλθε από μετεμψύχωση κάποιου αρχαίου και άσχετου με αυτήν λαού. Εκείνο όμως που δεν μπορεί να κρύψει και να εξαπατήσει κανέναν, έστω και εντελώς αφελή και ανίδεο, είναι η γλώσσα του λαού.

Ο ισχυρισμός της καταχώρησής της ως μακεδονική και μάλιστα ως γλώσσα των αρχαίων μακεδόνων, αποκαλύπτει δι’ αναστροφής όλο το δίκτυο της πλεκτάνης και της επιχειρούμενης διαστρέβλωσης της ιστορίας για την εξυπηρέτηση άλλων κρυφών και άνομων στόχων.

Κι αλήθεια, αν η σλαβική των Σκοπίων γίνει δεκτή ως μακεδονική, με ποια δικαιολογία θα πρέπει και η συγγενέστερη προς αυτή βουλγαρική, αλλά και όλες οι άλλες σλαβικές γλώσσες, όπως η Ρωσική, Σέρβική, Πολωνική κ.λπ. να αποκλειστούν να λέγονται μακεδονικές γλώσσες. Ας μη γελιόμαστε, όσο θα υπάρχει λογική στο ανθρώπινο είδος και η ιστορία, ως αναζήτηση και καταστροφή της αλήθειας, δεν θα πεθάνει. Για το λόγο αυτό, είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι και να είναι η έκβαση των συνομιλιών περί το όνομα της γείτονος, αν αυτή δεν συμπλεύσει με αυτό που επιτάσσει η ιστορία και η αλήθεια, θα ακυρωθεί και θα καταρρεύσει μπροστά στην πίεση της αλάθητης συνείδησης των λαών μας, όταν αυτοί θα έχουν απαλλαγεί από την παραζάλη του εθνικισμού και της άνωθεν επιβαλλόμενης προπαγάνδας.