Η πραγματικότητα στον αγροτικό τομέα

Οι αγρότες του νομού Ηρακλείου βρίσκονται όλο και σε πιο δυσχερή θέση. Καλλιεργούν τα χωράφια τους μετά κόπων και βασάνων και φτάνουν να «ξεπουλάνε» τα προϊόντα τους, ενώ φτάνουν στα χέρια των καταναλωτών σε πολύ υψηλότερες τιμές. Η τιμή πώλησης του ελαιόλαδου από τους παραγωγούς φέτος έπεσε στα 2,50€ το κιλό προς τις Ενώσεις ενώ στα ράφια των σούπερ μάρκετ το ελαιόλαδο φιγουράρει προς 12 και 13 € το λίτρο. Γεγονός που εγείρει ενστάσεις και προβληματισμούς.

Αναρωτιέται κανείς. Γιατί αυτή η τεράστια διαφορά μεταξύ τιμής πώλησης από τον παραγωγό και τιμής πώλησης προς τους καταναλωτές; Γιατί οι αδικημένοι πάντα να είναι οι παραγωγοί και οι καταναλωτές, ενώ οι μεσάζοντες να αισχροκερδούν ανεξέλεγκτα; Που είναι οι κρατικοί μηχανισμοί ελέγχου να προστατεύσουν παραγωγούς και καταναλωτές;

Το Κρητικό ελαιόλαδο είναι ένα πολύτιμο προϊόν, περιζήτητο στις εγχώριες και ξένες αγορές. Γιατί να περιμένουμε παθητικά τους Ιταλούς και κάθε ξένο έμπορο να εκβιάζει για τις τιμές πώλησης του λαδιού και να αισχροκερδεί εις βάρος παραγωγών και καταναλωτών; Γιατί οι παραγωγοί μας δεν δράττουν την ευκαιρία άμεσης εκμετάλλευσης του προϊόντος τους; Δεν τους δίνονται κίνητρα ή δεν τους αφήνουν οι έχοντες συμφέροντα;

Τα Κρητικά προϊόντα μπορούν και πρέπει να είναι διεθνώς ανταγωνίσιμα. Οι παραγωγοί να ανοίξουν διαύλους συνεργασίας προς το εξωτερικό. Στην εθνική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια αγορά πρέπει να ταυτίσουμε τα ελληνικά προϊόντα με προϊόντα αδιαμφισβήτητης ποιότητας, με ευδιάκριτη, ελέγξιμη και πιστοποιημένη όχι μόνο την πρωτογενή παραγωγή τους αλλά και τη διαδικασία μεταποίησης τους και εμπορίας τους.

Οι συνεταιρισμοί πρέπει να έχουν έναν δραστικό ρόλο ως κρίκος σύνδεσης μεταξύ παραγωγών και αγοράς. Συνεταιρισμοί όμως που θα λειτουργούν ως υγιείς επιχειρήσεις και με ανταγωνιστικούς όρους. Οι εθνικές πολιτικές πρέπει να στοχεύουν στην περιφερειακή και χωρική ανάπτυξη, στην ενίσχυση επενδύσεων που μεταποιούν και διακινούν προϊόντα με συμβολαιοποιημένες τις δεσμεύσεις τους απέναντι στους γεωργούς.

Η ελπίδα για ανατροπή όλης αυτής της κατάστασης είναι οι νέοι αγρότες και εκεί πρέπει να επενδύσουμε. Η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στις αγορές, επιβάλλει την ένταξη μιας νέας γενιάς νέων αγροτών, με την πολιτεία βασικό αρωγό στην χρήση όλων των χρηματοδοτικών μέσων και εκπαιδευτικών εργαλείων, για την επίτευξη της προσπάθειας αυτής. Οι δομές συμβουλευτικής υποστήριξης, εκπαίδευσης και δια βίου κατάρτισης, δεν πρέπει να αναζητούνται από τον γεωργό ή τον κτηνοτρόφο, αντίθετα οι δομές πρέπει να τους αναζητούν. Πρέπει να αναπτυχθούν δίκτυα ενημέρωσης και πληροφόρησης των αγροτών, με τη δημιουργία των κατάλληλων υποδομών. Να γίνει επέκταση του συστήματος στα πεδία της τεχνικής στήριξης, παροχής οικονομικών συμβουλών και ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας.

Οι αγρότες μας πρέπει να ξεφύγουν από την ανασφάλεια στην οποία ζουν. Ως τέλος, θέλω να επισημάνω την επιτακτική ανάγκη οι πολίτες της ελληνικής υπαίθρου πρέπει να έχουν ισότιμα δικαιώματα με τους κατοίκους των πόλεων σε ότι αφορά την κοινωνική προστασία, την ασφάλιση, την περίθαλψη και κυρίως ίσα δικαιώματα εκπαίδευσης για τα παιδιά τους.