Το άβατο της μεγάλης απάτης

Το Άβατο της Μεγάλης Απάτης.

Όπως διαπίστωνε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προ μηνών , αλλά και πολλοί άλλοι διανοούμενοι , η πολιτική χωρίς ηθική είναι μια επικίνδυνη υπόθεση. Παρακολουθώντας τα δρώμενα απ΄ την μεταπολίτευση και μετά στη χώρα μας οι όροι αντιστρέφονται ή στην καλύτερη περίπτωση παρεξηγούνται. Σε πολλά διαστήματα η ηθική προτάσσεται ως μοναδική αξία για να καλύψει την φαυλότητα της πολιτικής. Εξηγώ δε παρακάτω με απλά και καθαρά λόγια τι εννοώ .
Η ηθικολογία είναι αυτή που κατέστησε την Ελλάδα όμηρο της δήθεν κάθαρσης και αποτέλεσε τη νεότερη κερκόπορτα που άνοιξε τον δρόμο στην διακυβέρνηση της ΝΔ , που όμως σκάει τώρα στα χέρια του Πρωθυπουργού.
Το σενάριο που παρουσιάζει την Ελλάδα στα χέρια μαφιόζων, συνέπραξε καθοριστικά τα τελευταία πέντε χρόνια , στο στήσιμο ενός σκηνικού, με πρωταγωνιστές , τους αδιάφθορους εισαγγελείς τύπου Ζορμπά, που θα έδιδαν την διαχρονική μάχη κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής.
Τίποτα από αυτά όμως δεν έγιναν και ο λόγος είναι τόσο απλός, αφού εξελίχτηκε από Ζορό της κάθαρσης σε ασκό του Αιόλου. Όταν όμως ο ασκός ανοίξει κανείς δεν ξέρει ποιοι άνεμοι θα ξεχυθούν από μέσα. Θα έπρεπε δε να θυμούμαστε και τον γνωστό στίχο του Ομήρου: «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας».
Το άβατο θερμοκήπιο διαπλοκής , οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που δημιουργήθηκε , αποδείχθηκε , ότι έχει πολύ δυνατή την οσμή του χρήματος αφού δεν προστάτευσε τη δημόσια περιουσία από μια νέα αρπαγή, λεηλασίας και ιδιωτικοποίησης.
Τώρα η ΝΔ δεν πληρώνει το τίμημα ενός ανθρώπου , ούτε καν μιας πολιτικής, αλλά μιας τεράστιας απάτης που ούτε φαντάζεται ακόμα τι θα επακολουθήσει. Η απάτη αυτή είναι που έκανε τον κόσμο να πιστέψει ότι η διακυβέρνηση προσδιορίζεται όχι από τις επιδόσεις της, με μετρήσιμα αποτελέσματα ούτε από την γενική προκοπή του τόπου, αλλά από τη στάση της απέναντι σε κάποια μυστηριώδη συμφέροντα , που εξίσου μυστηριωδώς νέμονται τον τόπο. Γενικά με τις ενέργειές μας αυτές χαλκεύσαμε μια τεράστια απάτη που αντικατέστησε την πολιτική με την ηθικολογία, τα αποτελέσματα με τις προθέσεις , μετατρέποντας τον δημόσιο στίβο σε Τμήμα Ηθών.
Αποτέλεσμα το κυβερνητικό έργο ενοχοποιήθηκε με το πρόσχημα ότι τα έργα τα φτιάχνουν εργολάβοι ή τα παίρνουν προμηθευτές , ενώ προφανώς θα έπρεπε να τα φτιάχνει το χαμόγελο του παιδιού. Της απάτης που αναγόρευσε σε υπέρτατο κριτήριο όχι την ουσία της πολιτικής αλλά τις συμπεριφορές εκείνων που την ασκούν. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρώτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου του ο Καραμανλής δεν ζήτησε αποτελεσματική δράση, ούτε ορθές πολιτικές , ούτε δίκαιες αποφάσεις , ζήτησε «σεμνότητα και ταπεινότητα».
Δεν μπορείς να κυβερνήσεις αθώα, έλεγε ο Σεν Ζυστ, δύο αιώνες προτού εμείς να αντιληφθούμε την πολιτική, ως δήθεν διαγωνισμό καλών παιδιών και απόρων κορασίδων. Υποθέτω ότι τώρα το έχει μετανιώσει η κυβέρνηση που ενήργησε σαν να έχει καβαλήσει το καλάμι της ασυδοσίας και της αλαζονίας και σήμερα βλέπει ότι μάλλον είναι αργά.
Τι πέτυχε όμως; Τίποτα! Η διακυβέρνησή της δεν στερείται μόνο αποτελεσματικότητας , αλλά και σεμνότητας και ταπεινότητας. Εκτός δε από τα παραπάνω απαξίωσε την πολιτική διαδικασία, ευτέλησε τους πολιτικούς και κατέστησε την κοινωνία όμηρο ανακριτών και εισαγγελέων. Το «ηθικό» της κεφάλαιο σήμερα εξαντλείται αποκαλύπτοντας την γύμνια της πολιτικής της. Η κληρονομιά της εποχής Καραμανλή στον τόπο δεν διαφέρει απ αυτήν της εποχής Μητσοτάκη. Η παράταξη αυτή μας διδάσκει πώς να αποπροσανατολίσεις ένα ολόκληρο έθνος και να το κάνεις να πορεύεται με πυξίδα τους ψιθύρους, τα σκάνδαλα και την παραπολιτική.