Θέλουμε αλήθειες

Η χώρα είναι μπερδεμένη. Ο τόπος διχασμένος. Με τίνος το μέρος είσαι;
Χωριστήκαμε σε καλούς και σε κακούς. Αυτό κατάφεραν ακόμη μια φορά. Αλλά αυτή είναι η εύκολη παγίδα.
Το ότι μια κοινωνία αντιδρά σε μια αναίτια δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου από αστυνομικό, είναι δείγμα υγείας. Είναι ρήγμα στην αφασική κατάσταση της ρουτίνας, είναι το ξύπνημα μιας νωχελικής γενιάς που νομίζουμε ότι κοιμάται. Μέχρις εδώ καλά. Η αντίδραση έχει πολλά πρόσωπα, πολλές μούρες, πολλούς τρόπους.Έχει ρητορικούς μονολόγους, έχει παράθυρα στις οκτώ, έχει γαυγίσματα, έχει πλακάτ, έχει κεριά, αλλά έχει και πέτρες και καδρόνια και μολότοφ.
Στην εξέγερση υπάρχει μια λεπτή έννοια. Η νομιμοποίηση. Το σχοινί που ακροβατεί ο αγώνας. Κερδίζεται βήμα βήμα κι όχι με άλματα. Μια μολότοφ παραπάνω και σε ρίχνει κάτω αλλά και με ένα κερί δεν προχωράς παραπέρα.Η κοινωνία (των νοικοκύρηδων κυρίως) έχει ανοχές, έχει κι αντοχές. Με ένα εύρος που πότε πότε ξεμακραίνει. Το κοινό αίσθημα έδειξε αυτές τις μέρες την ανοχή του στον αγώνα κι ας παραβιάστηκε η αισθητική του. Άραγε αυτό δεν προβληματίζει.
Στα μαύρα αποκαϊδια ας δούμε τα χαμένα όνειρα, την καταπίεση, το παρόν και το μέλλον. Πρέπει να αναζητήσουμε διεξοδικά αλλά και γόνιμα τα αίτια που γεννούν απογοήτευση, θυμό και οργή. Η ενοχή του πολιτικού συστήματος, της κοινωνίας και των καθώς πρέπει αποκαλύφτηκε με την απλή παρακολούθηση των επεισοδίων. Άλλωστε ένα σύστημα που κόβει τον λώρο του διαλόγου με τη νέα γενιά, δεν έχει άλλη επιλογή απ’ το να μένει παρατηρητής. Η αποκλήρωση από μόνη της ενέχει μίσος, αδιαφορία και παραίτηση. Μην απορούμε λοιπόν όταν απαντούν με τον ίδιο τρόπο. Όταν όλοι ασχολείστε με τον καλόγερο και ξεχνάτε το μοναστήρι.
Η υποκρισία περισσεύει, όταν έφτασε στον κορεσμό της καταστροφικής εικόνας ο γονιός (πολιτικός κόσμος), μάζεψε σπίτι το παιδί για να το συμμορφώσει. Ο μετανιωμένος γονιός δέχεται να ξαναμιλήσει στο παιδί του, να το ξαναβάλει στον ίσιο δρόμο γιατί δεν γίνεται αλλιώς, ξεφτίλισε το σπίτι μας. Και θα του πούν το ίδιο παραμύθι. Ηρέμησε, θα σε βάλει στο δημόσιο ο φίλος μου ο βουλευτής, θα σε μονιμοποιήσει ο υπουργός, θα σου περάσει τα μαθήματα ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο, έτσι επειδή είσαι ωραίος επειδή έχεις ψήφους. Το ίδιο κανάκεμα η ίδια αυταπάτη. Και μετά από λίγο, μέσα στην ψευδαίσθηση ξαναξυπνά η πραγματικότητα.
Tι άλλο θέλετε για να ακούσετε, ότι χρειάζεται παιδεία για να μην καίγονται βιβλιοθήκες, ότι χρειάζονται νοσοκομεία, ότι χρειάζονται δουλειές και ευκαιρίες. Ότι θέλουμε καλύτερο αύριο, ότι θέλουμε καλύτερους ανθρώπους κι όχι καλύτερο βόλεμα. Πότε θα ακούσετε τη φωνή που μουγγρίζει εδώ και χρόνια;
Τέρμα στο ψέμα! Θέλουμε αλήθειες.
Η ζωή δεν κερδίζεται κατά τύχη, το όνειρο δεν πιάνεται χωρίς κόπο. Θέλει το μυαλό ανοιχτό και τα χέρια να δουλεύουν. Πείτε κι αυτό από νωρίς.
Βγάλε και συ λοιπόν την κουκούλα, φανερώσου. Και πες το δυνατά. Έχεις το δίκιο με το μέρος σου, είσαι πιο δυνατός είσαι πιο άγριος. Δωσ’ την κουκούλα στους δήμιους σου και φρόντισε όταν φτύνεις τον μπαμπά σου (κυβέρνηση), να μην νομίζει ότι ψιλοβρέχει.