.jpg)
Το Άβατο της Μεγάλης Απάτης.
Όπως διαπίστωνε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προ μηνών , αλλά και πολλοί άλλοι διανοούμενοι , η πολιτική χωρίς ηθική είναι μια επικίνδυνη υπόθεση. Παρακολουθώντας τα δρώμενα απ΄ την μεταπολίτευση και μετά στη χώρα μας οι όροι αντιστρέφονται ή στην καλύτερη περίπτωση παρεξηγούνται. Σε πολλά διαστήματα η ηθική προτάσσεται ως μοναδική αξία για να καλύψει την φαυλότητα της πολιτικής. Εξηγώ δε παρακάτω με απλά και καθαρά λόγια τι εννοώ .
Η ηθικολογία είναι αυτή που κατέστησε την Ελλάδα όμηρο της δήθεν κάθαρσης και αποτέλεσε τη νεότερη κερκόπορτα που άνοιξε τον δρόμο στην διακυβέρνηση της ΝΔ , που όμως σκάει τώρα στα χέρια του Πρωθυπουργού.
Το σενάριο που παρουσιάζει την Ελλάδα στα χέρια μαφιόζων, συνέπραξε καθοριστικά τα τελευταία πέντε χρόνια , στο στήσιμο ενός σκηνικού, με πρωταγωνιστές , τους αδιάφθορους εισαγγελείς τύπου Ζορμπά, που θα έδιδαν την διαχρονική μάχη κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής.
Τίποτα από αυτά όμως δεν έγιναν και ο λόγος είναι τόσο απλός, αφού εξελίχτηκε από Ζορό της κάθαρσης σε ασκό του Αιόλου. Όταν όμως ο ασκός ανοίξει κανείς δεν ξέρει ποιοι άνεμοι θα ξεχυθούν από μέσα. Θα έπρεπε δε να θυμούμαστε και τον γνωστό στίχο του Ομήρου: «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας».
Το άβατο θερμοκήπιο διαπλοκής , οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που δημιουργήθηκε , αποδείχθηκε , ότι έχει πολύ δυνατή την οσμή του χρήματος αφού δεν προστάτευσε τη δημόσια περιουσία από μια νέα αρπαγή, λεηλασίας και ιδιωτικοποίησης.
Τώρα η ΝΔ δεν πληρώνει το τίμημα ενός ανθρώπου , ούτε καν μιας πολιτικής, αλλά μιας τεράστιας απάτης που ούτε φαντάζεται ακόμα τι θα επακολουθήσει. Η απάτη αυτή είναι που έκανε τον κόσμο να πιστέψει ότι η διακυβέρνηση προσδιορίζεται όχι από τις επιδόσεις της, με μετρήσιμα αποτελέσματα ούτε από την γενική προκοπή του τόπου, αλλά από τη στάση της απέναντι σε κάποια μυστηριώδη συμφέροντα , που εξίσου μυστηριωδώς νέμονται τον τόπο. Γενικά με τις ενέργειές μας αυτές χαλκεύσαμε μια τεράστια απάτη που αντικατέστησε την πολιτική με την ηθικολογία, τα αποτελέσματα με τις προθέσεις , μετατρέποντας τον δημόσιο στίβο σε Τμήμα Ηθών.
Αποτέλεσμα το κυβερνητικό έργο ενοχοποιήθηκε με το πρόσχημα ότι τα έργα τα φτιάχνουν εργολάβοι ή τα παίρνουν προμηθευτές , ενώ προφανώς θα έπρεπε να τα φτιάχνει το χαμόγελο του παιδιού. Της απάτης που αναγόρευσε σε υπέρτατο κριτήριο όχι την ουσία της πολιτικής αλλά τις συμπεριφορές εκείνων που την ασκούν. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρώτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου του ο Καραμανλής δεν ζήτησε αποτελεσματική δράση, ούτε ορθές πολιτικές , ούτε δίκαιες αποφάσεις , ζήτησε «σεμνότητα και ταπεινότητα».
Δεν μπορείς να κυβερνήσεις αθώα, έλεγε ο Σεν Ζυστ, δύο αιώνες προτού εμείς να αντιληφθούμε την πολιτική, ως δήθεν διαγωνισμό καλών παιδιών και απόρων κορασίδων. Υποθέτω ότι τώρα το έχει μετανιώσει η κυβέρνηση που ενήργησε σαν να έχει καβαλήσει το καλάμι της ασυδοσίας και της αλαζονίας και σήμερα βλέπει ότι μάλλον είναι αργά.
Τι πέτυχε όμως; Τίποτα! Η διακυβέρνησή της δεν στερείται μόνο αποτελεσματικότητας , αλλά και σεμνότητας και ταπεινότητας. Εκτός δε από τα παραπάνω απαξίωσε την πολιτική διαδικασία, ευτέλησε τους πολιτικούς και κατέστησε την κοινωνία όμηρο ανακριτών και εισαγγελέων. Το «ηθικό» της κεφάλαιο σήμερα εξαντλείται αποκαλύπτοντας την γύμνια της πολιτικής της. Η κληρονομιά της εποχής Καραμανλή στον τόπο δεν διαφέρει απ αυτήν της εποχής Μητσοτάκη. Η παράταξη αυτή μας διδάσκει πώς να αποπροσανατολίσεις ένα ολόκληρο έθνος και να το κάνεις να πορεύεται με πυξίδα τους ψιθύρους, τα σκάνδαλα και την παραπολιτική.
Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2008
Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008
αλλαγή διακυβέρνησης
Αλλαγή διακυβέρνησης
Είναι διάχυτη η αίσθηση της σημερινής πολιτικής κρίσης στην χώρα μας. Σε αντίθεση με την προηγούμενη δεκαετία που προσδιορίστηκε από την ένταξή μας σε μια ισχυρή οικονομική ζώνη και καθορίστηκε από σημαντικά έργα υποδομής στο πλαίσιο μιας δυναμικής ανάπτυξης που ενέπνεε αισιοδοξία για την προκοπή του τόπου. Μιας διακυβέρνησης με ενδεχόμενα λάθη κυρίως στην οργάνωση ενός ασφαλέστερου κράτους πρόνοιας, που κληροδότησε ωστόσο πλήθος εφοδίων στην σημερινή κυβέρνηση για να πετύχει. Μετά τα τελευταία γεγονότα όμως περί σκανδάλων και διαφθοράς , κλονίζονται και αυτές οι προϋποθέσεις αναδεικνύοντας τις βαθύτερες αδυναμίες του οικονομικού και κοινωνικού συστήματος.
Πολλοί είναι εκείνοι που τώρα συμφωνούν ότι οι αδυναμίες αυτές έπρεπε να είχαν αντιμετωπισθεί μετά την ένταξή μας στην ΟΝΕ, ώστε να θωρακισθεί η χώρα μας και να εξασφαλιστεί η προοπτική της στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία.
Η μη βελτίωση και προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων αλλά και σε πολλές περιπτώσεις η κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση χρεώνεται κατ’ αποκλειστικότητα στην σημερινή κυβέρνηση.
Σήμερα αναζητούμε μια διακυβέρνηση που ν’ ανταποκρίνεται στην παγκόσμια συγκυρία, που να προστατεύει και να απελευθερώνει τα μέλη της κοινωνίας, που να ενθαρρύνει την δημιουργικότητα, που να ‘χει επίκεντρο τον άνθρωπο.
Σ’ αυτήν την συνθήκη οφείλουμε ν’ αγωνιζόμαστε για να αναδείξουμε κοινωνικές αξίες που περίτεχνα ξεπερνά ο σημερινός κυρίαρχος πολιτικός λόγος. Αναζητούμε εναλλακτική πρόταση για να μας βγάλει από το αδιέξοδο.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση κρίνονται αναγκαία τα εξής βήματα:
Πρώτον. Η εξυγίανση και ο εκσυγχρονισμός των αγορών. Η απουσία ανταγωνισμού και η ενδυνάμωση των καρτέλ επιδεινώνει το πρόβλημα της ακρίβειας, πλήττει τα χαμηλά και μεσαία στρώματα καταδικάζοντας τα στην φτώχεια. Παράλληλα βαλτώνει την καινοτομία και πνίγει κάθε νέα πρωτοβουλία στην επιχειρηματικότητα. Η ενίσχυση της επιτροπής ανταγωνισμού κι η δημιουργία ανεξάρτητης Υπηρεσίας Αντιμετώπισης των Καρτέλ είναι απαραίτητα για τον περιορισμό της ασυδοσίας των ολιγοπωλίων. Ας μην ξεχνάμε ότι και σημειολογικά, η πολιτική δύναμη που επιλέγει να συγκρουστεί με τα κατεστημένα της αγοράς περνάει ισχυρά μηνύματα στον πολίτη για αλλαγή, ενώ οικοδομεί μια ασφαλή σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην πολιτεία και το λαό.
Δεύτερο. Ανασυγκρότηση του φορολογικού μας συστήματος στην κατεύθυνση της δικαιοσύνης και της αποτελεσματικότητας. Ο κόσμος είναι πεπεισμένος για την αναποτελεσματικότητα των ανά εξαμήνων εκδιδόμενων φορολογικών διαταγμάτων. Η αναστροφή της αυξητικής τάσης των έμμεσων φόρων και η υψηλότερη φορολογία του πλούτου θα πρέπει να συνδυαστούν με ισχυρό πλέγμα μέτρων κατά της φοροδιαφυγής. Η σύγχρονη τεχνολογία προσφέρει πολλές δυνατότητες για έναν ελεγκτικό μηχανισμό απαλλαγμένο από διαβρωτικά φαινόμενα κομματικής κυρίως προέλευσης. Η απαράβατη αρχή σε ένα ευνομούμενο κράτος δικαίου είναι, όσο πιο μεγάλη περιουσία, τόσο μεγαλύτερο φόρο θα πληρώνει κανείς.
Όσο πιο μικρό εισόδημα, τόσο μικρότερο φόρο θα πληρώνει κανείς.
Στην πολιτική υπάρχουν επιλογές και το ΠΑΣΟΚ επιλέγει να ταχθεί με το μέρος του λαού κι όχι με τους κατέχοντες.
Τρίτον. Ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Ανάδειξή της σε νέα κοινωνική αξία. Μοιάζει απίστευτο αλλά είναι απολύτως αληθινό. Η αδειοδότηση των επιχειρήσεων διέπεται από 115 ρυθμίσεις γενικού ενδιαφέροντος, βασιζόμενες σε 47 νόμους, 11 Προεδρικά διατάγματα, 19 Υπουργικές αποφάσεις, 24 κοινές Υπουργικές αποφάσεις, 14 Βασιλικά, πολλά εκ των οποίων χρονολογούνται από την δεκαετία του 1930. Σύμφωνα με τα παραπάνω η χώρα μας κατέχει μια από τις τελευταίες θέσεις στους δείκτες που μετρούν τη φιλικότητα του διοικητικού περιβάλλοντος προς την επιχειρηματικότητα. Απέραντες διαδικασίες αδειοδοτήσεων , γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, κομματισμός , κυκλώματα γραφειοκρατίας, διαφθορά, έχουν καταστήσει την επανίδρυση του κράτους το πιο σύντομο ανέκδοτο. Ο εκσυγχρονισμός , όμως της διοίκησης και η απλοποίηση των διαδικασιών πρέπει να γίνουν πραγματικότητα. Κόντρα στην παρασιτική επιχειρηματικότητα προτείνουμε την υγιή επιχειρηματικότητα. Πρέπει επιτέλους να διευκολύνουμε κάθε δημιουργικό πολίτη, που κατέχει μια βιώσιμη επιχειρηματική ιδέα, να έχει γρήγορη πρόσβαση σε χρηματοδότηση έναρξης και πρώτης ανάπτυξης. Να αναγκάσουμε και το τραπεζικό σύστημα, επιτέλους, να αναλάβει και αυτό τις ευθύνες του, να αναλάβει και αυτό το ρίσκο, να αναλάβει και αυτό, ουσιαστικά, τη βοήθεια για την καινοτομία και την ανάπτυξη.
Τέταρτο. Ενεργειακή αποδέσμευση απ’ το πετρέλαιο. Είναι αδιανόητο στην πρώτη οικονομία του κόσμου την Αμερική η θεμελιώδης πολιτική μάχη ανάμεσα στους διεκδικητές της Προεδρίας να γίνεται δημοσίως γύρω απ την αποδέσμευση απ το πετρέλαιο και στην Ελλάδα να ανοίγει την κουβέντα μόνον το ΠΑΣΟΚ. Είναι επίσης αδιανόητο να έχουν κατατεθεί 10.000 προτάσεις για επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και να περιμένουν την αδειοδότηση εδώ και τρία χρόνια από την ΡΑΕ. Απαιτείται άμεση στροφή στην πράσινη ανάπτυξη. Οικονομία απόλυτα και μοναδικά συνδεδεμένη με το πετρέλαιο είναι υποχείριο κερδοσκόπων μεγαλοχρηματιστών. Οικονομία χωρίς δική σου ενέργεια απλά δεν είναι δική σου οικονομία. Η φετινή εμπειρία το επιβεβαίωσε θλιβερά.
Γι αυτό ειδικές θεσμοθετήσεις όπως το Ταμείο Ήπιων Μορφών Ενέργειας, με στόχο, μέσα από αυτό το Ταμείο, να έχουμε υπερκαλύψει την υποχρέωσή μας, τουλάχιστον το 18% της κατανάλωσης ενέργειας να παράγεται μέχρι το 2020 από ανανεώσιμες πηγές προβάλουν απαραίτητες.
Πέμπτο. Ανασυγκρότηση και ουσιαστική εγκαθίδρυση του κοινωνικού κράτους. Κεντρικοί άξονες η αναμόρφωση στους τομείς της παιδείας, της υγείας και της πρόνοιας. Η νέα γενιά χρειάζεται νέες δεξιότητες και προσόντα για να συμμετάσχει στην οικονομία της γνώσης. Η διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής απαιτεί αποτελεσματικά συστήματα προστασίας, ειδικότερα στους τομείς της Υγείας και της καταπολέμησης της φτώχειας. Η μεταρρύθμιση των Πανεπιστημίων είναι σαν να μην έγινε, το Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι σε τροχιά απαξίωσης , ενώ οι ανισότητες διευρύνονται. Μεγάλες τομές είναι αναγκαίες προς την κατεύθυνση της διοικητικής και οικονομικής αυτοδυναμίας των ΑΕΙ και των ΤΕΙ , καθώς και του εκσυγχρονισμού του ΕΣΥ, σε συνδυασμό με αυξημένη χρηματοδότηση για κοινωνικά προγράμματα. Σ’ ένα προοδευτικό μοντέλο η εκπαίδευση, η υγεία και η πρόνοια είναι δημόσια αγαθά. Το πολυπόθητο 5% του ΑΕΠ για την παιδεία μοιάζει γραφικότητα για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία.
Έκτο. Διοικητική μεταρρύθμιση του κράτους. Βασικός άξονας της μεταρρύθμισης η αξιοποίηση των δυνατοτήτων, η αυτοδυναμία και η οικονομική αυτοτέλεια της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η διεύρυνση των καποδιστριακών δήμων κι η ουσιαστική τους μεταμόρφωση σε δυναμικούς μοχλούς ανάπτυξης είναι επιβεβαιωμένο ότι συντείνουν στην πρόοδο του τόπου. Η γεωγραφική τους διευθέτηση όμως από μόνη της δεν φτάνει αν πρωτίστως δεν εξασφαλίζονται οι απαιτούμενοι πόροι. Στα νέα δυναμικά σχήματα εξαλείφονται τα σημερινά φαινόμενα κοτσαμπασισμού, εξανεμίζονται τα παρασιτικά μικροσυμφέροντα κι οι δεσμεύσεις της τοπικής εξουσίας, εμπεδώνονται βαθύτερα οι δημοκρατικοί θεσμοί και εδραιώνεται η αξιοκρατία κι ο κοινωνικός έλεγχος. Οι προτάσεις της κυβέρνησης όμως, μόνο σ’ αυτή την κατεύθυνση δεν συμβάλλουν.
Έβδομο. Έρευνα και παραγωγή τεχνογνωσίας. Είναι η μόνη εγγυημένη επένδυση που αυξάνει ουσιαστικά τον πλούτο της χώρας. Το μοντέλο που στηρίχθηκε μεταπολεμικά η χώρα μας και κατέστησε πρωταγωνιστές της οικονομίας τους «γενικούς αντιπροσώπους» ξένων εταιριών, έχει ημερομηνία λήξης. Ο πρωτογενής μας τομέας νοσεί βαριά κι ο μόνος τρόπος ν’ αναζωογονηθεί είναι η υπεραξία που θα προσφέρει η εγχώρια τεχνογνωσία.
Η οικονομία μας σήμερα είναι κυρίως μεταπρατική, δηλαδή μη ανταγωνιστική. Σε μια δεκαπενταετία ενδεχομένως να τσακωνόμαστε για ένα αδειανό πουκάμισο. Όταν η Ελλάδα παράγει κυρίως κολοκυθάκια και φέτα, είναι λογικό να φτωχαίνει σε σχέση μ’ αυτόν που παράγει τσιπάκια, software και τεχνολογία. Ο Κάστρο κάποτε το περιέγραψε γλαφυρά για την φτωχή Κούβα λέγοντας «πρέπει να παράγω δυο τάνκερ ζάχαρη για να αγοράσω ένα τανκς». Έτσι και η Ελλάδα αρνείται εμμονικά να μπει στο άρμα της προόδου παρουσιάζοντας μόνο τρεις πατέντες κάθε χρόνο την στιγμή που ανεπτυγμένα κράτη παράγουν τρεις πατέντες την ημέρα.
Το ποσοστό για την έρευνα απ’ τον προϋπολογισμό είναι 0,3% και περιγράφει την μιζέρια μας όταν ο Ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 1,5%. Το ΠΑΣΟΚ υπόσχεται το 2% του ΑΕΠ στην έρευνα και το 40% των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Το παράδειγμα της Φιλανδίας πρέπει να μας προβληματίσει. Μια χώρα ξυλοκόπων και ψαράδων μέσα σε μια δεκαετία εξελίχθηκε σε οικονομία αιχμής χάρις στις κρατικές επενδύσεις στην έρευνα.
Όγδοο. Αξιοποίηση στο μέγιστο βαθμό του ανθρώπινου δυναμικού μας. Δεν πρόκειται για ειδικό μέτρο αλλά για ολόκληρο πλέγμα ευνοϊκών συνθηκών εργασίας και ευκαιριών πολλά εκ των οποίων αναφέρονται. Ωστόσο πρόκειται για τον κύριο στόχο μιας ολοκληρωμένης πρότασης για μια κοινωνία που κεφαλαιοποιεί τις δυνατότητες κάθε ατόμου, που ενθαρρύνει την δημιουργικότητα κι έχει επίκεντρο τον άνθρωπο. Θα ήταν ιδιαιτέρως ενδιαφέρον να γνωρίζουμε τα στοιχεία για το πόσα μυαλά μετανάστευσαν την τελευταία πενταετία από την χώρα μας ή δεν επέστρεψαν ποτέ επειδή δεν τους δόθηκε η ευκαιρία. Θα ταν μια χρήσιμη πληροφορία για να γνωρίζουμε το μέγεθος της αφαίμαξης του έθνους.
Το πολιτικό σύστημα όμως σε αυτήν την συγκυρία φαίνεται αδύναμο να αντιδράσει και να ανταποκριθεί σε αυτές τις απαιτήσεις. Ο χρόνος πιέζει , όπως και οι Κοινοτικές Οδηγίες, με αποτέλεσμα η αλλαγή να μην αργεί. Παθητικούς θεατές ή και άβουλους οπαδούς δεν ψάχνουμε . Μια νέα κοινωνική συστράτευση θέλουμε να δημιουργήσουμε, με δεσμούς εμπιστοσύνης στη βάση της αξιοπιστίας. Είναι πλέον καθαρό ότι είμαστε σε εποχή χαμηλών προσδοκιών , επαναλαμβάνοντας τις ίδιες λέξεις εδώ και πέντε χρόνια περί «μεταρρυθμίσεων και είμαι χρήσιμος για την χώρα». Η πολιτική απομείωση του πολιτικού κεφαλαίου του Καραμανλή έχει ξεκινήσει, εδώ και καιρό προσδοκώντας να βουλιάξει το καράβι, με συνεπιβάτες όλη την κυβέρνηση. Ελπίζουμε ότι μια νέα εποχή ανατέλλει.
Είναι διάχυτη η αίσθηση της σημερινής πολιτικής κρίσης στην χώρα μας. Σε αντίθεση με την προηγούμενη δεκαετία που προσδιορίστηκε από την ένταξή μας σε μια ισχυρή οικονομική ζώνη και καθορίστηκε από σημαντικά έργα υποδομής στο πλαίσιο μιας δυναμικής ανάπτυξης που ενέπνεε αισιοδοξία για την προκοπή του τόπου. Μιας διακυβέρνησης με ενδεχόμενα λάθη κυρίως στην οργάνωση ενός ασφαλέστερου κράτους πρόνοιας, που κληροδότησε ωστόσο πλήθος εφοδίων στην σημερινή κυβέρνηση για να πετύχει. Μετά τα τελευταία γεγονότα όμως περί σκανδάλων και διαφθοράς , κλονίζονται και αυτές οι προϋποθέσεις αναδεικνύοντας τις βαθύτερες αδυναμίες του οικονομικού και κοινωνικού συστήματος.
Πολλοί είναι εκείνοι που τώρα συμφωνούν ότι οι αδυναμίες αυτές έπρεπε να είχαν αντιμετωπισθεί μετά την ένταξή μας στην ΟΝΕ, ώστε να θωρακισθεί η χώρα μας και να εξασφαλιστεί η προοπτική της στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία.
Η μη βελτίωση και προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων αλλά και σε πολλές περιπτώσεις η κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση χρεώνεται κατ’ αποκλειστικότητα στην σημερινή κυβέρνηση.
Σήμερα αναζητούμε μια διακυβέρνηση που ν’ ανταποκρίνεται στην παγκόσμια συγκυρία, που να προστατεύει και να απελευθερώνει τα μέλη της κοινωνίας, που να ενθαρρύνει την δημιουργικότητα, που να ‘χει επίκεντρο τον άνθρωπο.
Σ’ αυτήν την συνθήκη οφείλουμε ν’ αγωνιζόμαστε για να αναδείξουμε κοινωνικές αξίες που περίτεχνα ξεπερνά ο σημερινός κυρίαρχος πολιτικός λόγος. Αναζητούμε εναλλακτική πρόταση για να μας βγάλει από το αδιέξοδο.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση κρίνονται αναγκαία τα εξής βήματα:
Πρώτον. Η εξυγίανση και ο εκσυγχρονισμός των αγορών. Η απουσία ανταγωνισμού και η ενδυνάμωση των καρτέλ επιδεινώνει το πρόβλημα της ακρίβειας, πλήττει τα χαμηλά και μεσαία στρώματα καταδικάζοντας τα στην φτώχεια. Παράλληλα βαλτώνει την καινοτομία και πνίγει κάθε νέα πρωτοβουλία στην επιχειρηματικότητα. Η ενίσχυση της επιτροπής ανταγωνισμού κι η δημιουργία ανεξάρτητης Υπηρεσίας Αντιμετώπισης των Καρτέλ είναι απαραίτητα για τον περιορισμό της ασυδοσίας των ολιγοπωλίων. Ας μην ξεχνάμε ότι και σημειολογικά, η πολιτική δύναμη που επιλέγει να συγκρουστεί με τα κατεστημένα της αγοράς περνάει ισχυρά μηνύματα στον πολίτη για αλλαγή, ενώ οικοδομεί μια ασφαλή σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην πολιτεία και το λαό.
Δεύτερο. Ανασυγκρότηση του φορολογικού μας συστήματος στην κατεύθυνση της δικαιοσύνης και της αποτελεσματικότητας. Ο κόσμος είναι πεπεισμένος για την αναποτελεσματικότητα των ανά εξαμήνων εκδιδόμενων φορολογικών διαταγμάτων. Η αναστροφή της αυξητικής τάσης των έμμεσων φόρων και η υψηλότερη φορολογία του πλούτου θα πρέπει να συνδυαστούν με ισχυρό πλέγμα μέτρων κατά της φοροδιαφυγής. Η σύγχρονη τεχνολογία προσφέρει πολλές δυνατότητες για έναν ελεγκτικό μηχανισμό απαλλαγμένο από διαβρωτικά φαινόμενα κομματικής κυρίως προέλευσης. Η απαράβατη αρχή σε ένα ευνομούμενο κράτος δικαίου είναι, όσο πιο μεγάλη περιουσία, τόσο μεγαλύτερο φόρο θα πληρώνει κανείς.
Όσο πιο μικρό εισόδημα, τόσο μικρότερο φόρο θα πληρώνει κανείς.
Στην πολιτική υπάρχουν επιλογές και το ΠΑΣΟΚ επιλέγει να ταχθεί με το μέρος του λαού κι όχι με τους κατέχοντες.
Τρίτον. Ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Ανάδειξή της σε νέα κοινωνική αξία. Μοιάζει απίστευτο αλλά είναι απολύτως αληθινό. Η αδειοδότηση των επιχειρήσεων διέπεται από 115 ρυθμίσεις γενικού ενδιαφέροντος, βασιζόμενες σε 47 νόμους, 11 Προεδρικά διατάγματα, 19 Υπουργικές αποφάσεις, 24 κοινές Υπουργικές αποφάσεις, 14 Βασιλικά, πολλά εκ των οποίων χρονολογούνται από την δεκαετία του 1930. Σύμφωνα με τα παραπάνω η χώρα μας κατέχει μια από τις τελευταίες θέσεις στους δείκτες που μετρούν τη φιλικότητα του διοικητικού περιβάλλοντος προς την επιχειρηματικότητα. Απέραντες διαδικασίες αδειοδοτήσεων , γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, κομματισμός , κυκλώματα γραφειοκρατίας, διαφθορά, έχουν καταστήσει την επανίδρυση του κράτους το πιο σύντομο ανέκδοτο. Ο εκσυγχρονισμός , όμως της διοίκησης και η απλοποίηση των διαδικασιών πρέπει να γίνουν πραγματικότητα. Κόντρα στην παρασιτική επιχειρηματικότητα προτείνουμε την υγιή επιχειρηματικότητα. Πρέπει επιτέλους να διευκολύνουμε κάθε δημιουργικό πολίτη, που κατέχει μια βιώσιμη επιχειρηματική ιδέα, να έχει γρήγορη πρόσβαση σε χρηματοδότηση έναρξης και πρώτης ανάπτυξης. Να αναγκάσουμε και το τραπεζικό σύστημα, επιτέλους, να αναλάβει και αυτό τις ευθύνες του, να αναλάβει και αυτό το ρίσκο, να αναλάβει και αυτό, ουσιαστικά, τη βοήθεια για την καινοτομία και την ανάπτυξη.
Τέταρτο. Ενεργειακή αποδέσμευση απ’ το πετρέλαιο. Είναι αδιανόητο στην πρώτη οικονομία του κόσμου την Αμερική η θεμελιώδης πολιτική μάχη ανάμεσα στους διεκδικητές της Προεδρίας να γίνεται δημοσίως γύρω απ την αποδέσμευση απ το πετρέλαιο και στην Ελλάδα να ανοίγει την κουβέντα μόνον το ΠΑΣΟΚ. Είναι επίσης αδιανόητο να έχουν κατατεθεί 10.000 προτάσεις για επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και να περιμένουν την αδειοδότηση εδώ και τρία χρόνια από την ΡΑΕ. Απαιτείται άμεση στροφή στην πράσινη ανάπτυξη. Οικονομία απόλυτα και μοναδικά συνδεδεμένη με το πετρέλαιο είναι υποχείριο κερδοσκόπων μεγαλοχρηματιστών. Οικονομία χωρίς δική σου ενέργεια απλά δεν είναι δική σου οικονομία. Η φετινή εμπειρία το επιβεβαίωσε θλιβερά.
Γι αυτό ειδικές θεσμοθετήσεις όπως το Ταμείο Ήπιων Μορφών Ενέργειας, με στόχο, μέσα από αυτό το Ταμείο, να έχουμε υπερκαλύψει την υποχρέωσή μας, τουλάχιστον το 18% της κατανάλωσης ενέργειας να παράγεται μέχρι το 2020 από ανανεώσιμες πηγές προβάλουν απαραίτητες.
Πέμπτο. Ανασυγκρότηση και ουσιαστική εγκαθίδρυση του κοινωνικού κράτους. Κεντρικοί άξονες η αναμόρφωση στους τομείς της παιδείας, της υγείας και της πρόνοιας. Η νέα γενιά χρειάζεται νέες δεξιότητες και προσόντα για να συμμετάσχει στην οικονομία της γνώσης. Η διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής απαιτεί αποτελεσματικά συστήματα προστασίας, ειδικότερα στους τομείς της Υγείας και της καταπολέμησης της φτώχειας. Η μεταρρύθμιση των Πανεπιστημίων είναι σαν να μην έγινε, το Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι σε τροχιά απαξίωσης , ενώ οι ανισότητες διευρύνονται. Μεγάλες τομές είναι αναγκαίες προς την κατεύθυνση της διοικητικής και οικονομικής αυτοδυναμίας των ΑΕΙ και των ΤΕΙ , καθώς και του εκσυγχρονισμού του ΕΣΥ, σε συνδυασμό με αυξημένη χρηματοδότηση για κοινωνικά προγράμματα. Σ’ ένα προοδευτικό μοντέλο η εκπαίδευση, η υγεία και η πρόνοια είναι δημόσια αγαθά. Το πολυπόθητο 5% του ΑΕΠ για την παιδεία μοιάζει γραφικότητα για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία.
Έκτο. Διοικητική μεταρρύθμιση του κράτους. Βασικός άξονας της μεταρρύθμισης η αξιοποίηση των δυνατοτήτων, η αυτοδυναμία και η οικονομική αυτοτέλεια της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η διεύρυνση των καποδιστριακών δήμων κι η ουσιαστική τους μεταμόρφωση σε δυναμικούς μοχλούς ανάπτυξης είναι επιβεβαιωμένο ότι συντείνουν στην πρόοδο του τόπου. Η γεωγραφική τους διευθέτηση όμως από μόνη της δεν φτάνει αν πρωτίστως δεν εξασφαλίζονται οι απαιτούμενοι πόροι. Στα νέα δυναμικά σχήματα εξαλείφονται τα σημερινά φαινόμενα κοτσαμπασισμού, εξανεμίζονται τα παρασιτικά μικροσυμφέροντα κι οι δεσμεύσεις της τοπικής εξουσίας, εμπεδώνονται βαθύτερα οι δημοκρατικοί θεσμοί και εδραιώνεται η αξιοκρατία κι ο κοινωνικός έλεγχος. Οι προτάσεις της κυβέρνησης όμως, μόνο σ’ αυτή την κατεύθυνση δεν συμβάλλουν.
Έβδομο. Έρευνα και παραγωγή τεχνογνωσίας. Είναι η μόνη εγγυημένη επένδυση που αυξάνει ουσιαστικά τον πλούτο της χώρας. Το μοντέλο που στηρίχθηκε μεταπολεμικά η χώρα μας και κατέστησε πρωταγωνιστές της οικονομίας τους «γενικούς αντιπροσώπους» ξένων εταιριών, έχει ημερομηνία λήξης. Ο πρωτογενής μας τομέας νοσεί βαριά κι ο μόνος τρόπος ν’ αναζωογονηθεί είναι η υπεραξία που θα προσφέρει η εγχώρια τεχνογνωσία.
Η οικονομία μας σήμερα είναι κυρίως μεταπρατική, δηλαδή μη ανταγωνιστική. Σε μια δεκαπενταετία ενδεχομένως να τσακωνόμαστε για ένα αδειανό πουκάμισο. Όταν η Ελλάδα παράγει κυρίως κολοκυθάκια και φέτα, είναι λογικό να φτωχαίνει σε σχέση μ’ αυτόν που παράγει τσιπάκια, software και τεχνολογία. Ο Κάστρο κάποτε το περιέγραψε γλαφυρά για την φτωχή Κούβα λέγοντας «πρέπει να παράγω δυο τάνκερ ζάχαρη για να αγοράσω ένα τανκς». Έτσι και η Ελλάδα αρνείται εμμονικά να μπει στο άρμα της προόδου παρουσιάζοντας μόνο τρεις πατέντες κάθε χρόνο την στιγμή που ανεπτυγμένα κράτη παράγουν τρεις πατέντες την ημέρα.
Το ποσοστό για την έρευνα απ’ τον προϋπολογισμό είναι 0,3% και περιγράφει την μιζέρια μας όταν ο Ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 1,5%. Το ΠΑΣΟΚ υπόσχεται το 2% του ΑΕΠ στην έρευνα και το 40% των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Το παράδειγμα της Φιλανδίας πρέπει να μας προβληματίσει. Μια χώρα ξυλοκόπων και ψαράδων μέσα σε μια δεκαετία εξελίχθηκε σε οικονομία αιχμής χάρις στις κρατικές επενδύσεις στην έρευνα.
Όγδοο. Αξιοποίηση στο μέγιστο βαθμό του ανθρώπινου δυναμικού μας. Δεν πρόκειται για ειδικό μέτρο αλλά για ολόκληρο πλέγμα ευνοϊκών συνθηκών εργασίας και ευκαιριών πολλά εκ των οποίων αναφέρονται. Ωστόσο πρόκειται για τον κύριο στόχο μιας ολοκληρωμένης πρότασης για μια κοινωνία που κεφαλαιοποιεί τις δυνατότητες κάθε ατόμου, που ενθαρρύνει την δημιουργικότητα κι έχει επίκεντρο τον άνθρωπο. Θα ήταν ιδιαιτέρως ενδιαφέρον να γνωρίζουμε τα στοιχεία για το πόσα μυαλά μετανάστευσαν την τελευταία πενταετία από την χώρα μας ή δεν επέστρεψαν ποτέ επειδή δεν τους δόθηκε η ευκαιρία. Θα ταν μια χρήσιμη πληροφορία για να γνωρίζουμε το μέγεθος της αφαίμαξης του έθνους.
Το πολιτικό σύστημα όμως σε αυτήν την συγκυρία φαίνεται αδύναμο να αντιδράσει και να ανταποκριθεί σε αυτές τις απαιτήσεις. Ο χρόνος πιέζει , όπως και οι Κοινοτικές Οδηγίες, με αποτέλεσμα η αλλαγή να μην αργεί. Παθητικούς θεατές ή και άβουλους οπαδούς δεν ψάχνουμε . Μια νέα κοινωνική συστράτευση θέλουμε να δημιουργήσουμε, με δεσμούς εμπιστοσύνης στη βάση της αξιοπιστίας. Είναι πλέον καθαρό ότι είμαστε σε εποχή χαμηλών προσδοκιών , επαναλαμβάνοντας τις ίδιες λέξεις εδώ και πέντε χρόνια περί «μεταρρυθμίσεων και είμαι χρήσιμος για την χώρα». Η πολιτική απομείωση του πολιτικού κεφαλαίου του Καραμανλή έχει ξεκινήσει, εδώ και καιρό προσδοκώντας να βουλιάξει το καράβι, με συνεπιβάτες όλη την κυβέρνηση. Ελπίζουμε ότι μια νέα εποχή ανατέλλει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
