Ξεπούλησαν τον Ο.Τ.Ε – Κέρδισε η MIG

Έσπασε η συνωμοσία μεταξύ της ΜΙG και του οικονομικού επιτελείου της Ν.Δ και βγήκαν όλα στη φόρα! Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν έχει πια που να κρυφτεί καθώς ο ίδιος ο αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΜΙG παραδέχθηκε αυτό που τόσο καιρό φώναζε η αντιπολίτευση. Ο μόνος κερδισμένος από την πώληση του ΟΤΕ είναι ο κ. Βγενόπουλος και η εταιρεία του, ενώ όπως ο ίδιος υποστήριξε η συμφωνία αυτή είναι κακή τόσο για το Δημόσιο όσο και για τους μικρομετόχους.

Όλα αυτά τα είπε ο κ. Βγενόπουλος στην επίσημη κατάθεσή του ενώπιον του σώματος της Βουλής. Την ίδια ώρα άφησε σαφείς αιχμές κατά του υπουργού Οικονομίας για την πώληση του ΟΤΕ στους Γερμανούς. Με την απόφαση του υπουργείου Οικονομικών να μειώσει το ποσοστό του Δημοσίου στον ΟΤΕ από το 33% στο 28% άνοιξε την όρεξη σε επιθετικές εξαγορές ιδιωτών. Αυτό είναι και η τρανταχτή απόδειξη, σε πείσμα των Κασσάνδρων, ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σκοπίμως διατηρούσε το ποσοστό του 33% υπερασπιζόμενο το συμφέρον του Δημοσίου.

Οι ευθύνες που φέρει η κυβέρνηση είναι τεράστιες. Μετά την επίσημη κατάθεση του Βγενόπουλου τι θα απαντήσει η Ν.Δ και ο κ. Αλογοσκούφης στον ελληνικό λαό; Πως μπορεί να αναιρέσουν τη στρατηγική σημασία των δικτύων του ΟΤΕ; Τα ξεπούλησε και αυτά, ενώ αποδεικνύονται καθημερινά πηγές τεράστιου κέρδους για το Ελληνικό Δημόσιο. που θα έπρεπε να παραμείνουν υπό δημόσιο έλεγχο.

Κυνικά ο κ. Βγενόπουλος επεσήμανε ότι η Ελληνική κυβέρνηση πούλησε μετοχές του Ο.Τ.Ε προς 21 ευρώ σε περίοδο χρηματιστηριακής ευφορίας ενώ ο ίδιος σε περίοδο κρίσης του χρηματιστηρίου προς 26 ευρώ. Πόσο ανίκανη και επικίνδυνη μπορεί να αναδεικνύεται αυτή η κυβέρνηση; Κοψοχρονιάς και τόσο πρόχειρα εκποίησε έναν Δημόσιο Οργανισμό που τόσες φορές την έχει «ξελασπώσει» σε οικονομικές κρίσεις.

Ακόμη κι αν ο κ. Βγενόπουλος δεν λειτούργησε ως μεσάζων στην πώληση, κατά πως επικαλείται, σίγουρα λειτούργησε ως «ο αναγκαίος κρίκος» της όλης διαδικασίας και χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση, για να παρακαμφτεί η υποχρέωση για διεθνή διαγωνισμό και δημόσια πρόταση προς όλους τους μετόχους.

Επιβολή Δημοκρατίας

«Σε περίπτωση μη εφαρμογής των διατάξεων του προαναφερομένου ΠΔ, το ΥΠΕΠΘ θα βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να μην προβεί στην κοστολόγηση των συγγραμμάτων». Έτσι προασπίζεται η Ν.Δ το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Ο υπουργός Παιδείας «τραβάει το αυτί» στους Πανεπιστημιακούς και πιέζει τους φοιτητές με τον εκβιασμό ότι δε θα δώσει χρηματοδότηση για συγγραμμάτων αν δεν εφαρμόσουν τον Νόμο Πλαίσιο. Η παραπάνω είναι επίσημη απάντηση του Υπουργείου Παιδείας σε αίτημα του Πανεπιστημίου Αθηνών περί των συγγραμμάτων.

Αυτή η προκλητική στάση του κ. Στυλιανίδη εγείρει πολύ πιο σοβαρά ζητήματα από το αν θα δοθούν ή όχι τα συγγράμματα φέτος. Είναι δυνατόν η κυβέρνηση να απειλεί κατ’ αυτόν τον τρόπο τους Πανεπιστημιακούς; Σε ποια Δημοκρατία ξανακούστηκε να εγκαλεί το επίσημο κράτος την Ακαδημαϊκή Κοινότητα προκειμένου να υπακούσει σε όποιους νόμους την αφορούν και δεν ρωτήθηκαν; Το ’74 και το Πολυτεχνείο είναι μόλις 38 χρόνια μακριά και οι μνήμες είναι πολύ έντονες ακόμη για να ποδοπατούνται τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν από τους τότε φοιτητές. Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου οι φοιτητές ήταν οι γενναίοι, οι τολμηροί, οι πρωτοστάτες μιας επανάστασης για την εγκαθίδρυση της πολυπόθητης Δημοκρατίας. 34 χρόνια μετά οι φοιτητές που αντιδρούν σ’ έναν οπισθοδρομικό στο σύνολό του Νόμο Πλαίσιο, έχοντας με το μέρος τους και τους Ακαδημαϊκούς, είναι τα «κακά παιδιά» που δεν υπακούν, που δεν υποτάσσονται!

Αλλοίμονο και αν φοιτητές δεκαεννιά, είκοσι, είκοσι δύο χρονών έσκυβαν το κεφάλι στην κάθε κυβέρνηση όταν πίστευαν πως θίγονται τα κεκτημένα δικαιώματά τους, όταν αντιλαμβάνονται ότι απαξιώνουν το Δημόσιο Πανεπιστήμιο στο οποίο φοιτούν και το οποίο δεκαετίες τώρα έχει «παράγει» επιστήμονες διεθνούς αναγνώρισης. Αλλοίμονο και αν δέχονταν αμαχητί τις εκβιαστικές πολιτικές. Ευτυχώς που οι φοιτητές μας σε κάθε δύσκολη για τη Δημοκρατία περίοδο αποδεικνύει ότι η νέα γενιά δεν επαναπαύεται ποτέ στον καναπέ. Έχει ανακλαστικά και αντιδρά μπροστά στον κίνδυνο. Δεν κοιμόμαστε τον ύπνο του Δικαίου, όσο κι αν η κυβέρνηση της Ν.Δ προσπαθεί να μας υπνωτίσει.

Για μια αποτελεσματική πίεση προς τα Σκόπια

Τα παραδοσιακά Βαλκάνια αντιπροσώπευσαν ένα πιθανό γεωπολιτικό βραβείο στην προσπάθεια των μεγάλων δυνάμεων για την ευρωπαϊκή υπεροχή. Από την άλλη μεριά στον Καύκασο με τα ευρασιατικά Βαλκάνια, στέλνουν ενέργεια μέσω του αναπόφευκτου αναδυόμενου ενεργειακού δικτύου , που προορίζεται να συνδέσει αμεσότερα τις πλουσιότερες ενεργειακά χώρες με τις πιο εργατικές δυτικές και ανατολικές άκρες της Ευρασίας που είναι επίσης γεωπολιτικώς σημαντικά. Επιπλέον, είναι σημαντικά από τη σκοπιά της ασφάλειας και των ιστορικών φιλοδοξιών τουλάχιστον σε τρις μεγάλες χώρες από τους αμεσότερους και ισχυρότερους γείτονές τους, δηλαδή, τη Ρωσία, την Τουρκία, και το Ιράν, με την Κίνα που επισημαίνουμε ότι επίσης έχει ένα αυξανόμενο πολιτικό ενδιαφέρον για την περιοχή. Αλλά τα ευρασιατικά Βαλκάνια είναι απείρως σημαντικότερα ως πιθανό οικονομικό βραβείο, με μια τεράστια συγκέντρωση των αποθεμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου που βρίσκονται στην περιοχή, αλλά και από τα σημαντικά μεταλλεύματα, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού. Αυτές τις ημέρες η σκοπιανή εμπλοκή λόγω των βουλευτικών εκλογών που διεξάγεται την 1^η Ιουν 08, βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο.

Θεωρώ ότι έφθασε η στιγμή για την ένταξη των Σκοπίων στην E.E. Η κοινή λογική λέει ότι δεν είναι χρήσιμη μια προβληματική χώρα , στην οποία η ισχυρή αλβανική κοινότητα ( 30% του πληθυσμού) απειλεί ανά πάσα στιγμή να ξαναπάρει τα όπλα που άφησε το 2001 , αν δεν της δοθεί καθεστώς ισοτιμίας με την Σλαβική πλειοψηφία. Είναι αξιοπρόσεκτη άλλωστε η εμφάνιση δημοσιευμάτων στον αμερικανικό τύπο περί αλβανικού Ισλάμ και φανατικών πυρήνων του με έδρα το Κοσσυφοπέδιο και τις αλβανικές επαρχίες της ΠΓΔΜ. Πριν από ένα χρόνο συνελήφθησαν στις ΗΠΑ έξι νεαροί μουσουλμάνοι που ετοιμάζονταν να καταλάβουν ένα κυβερνητικό κτίριο . Οι τρεις από αυτούς κατάγονται από την πόλη Ντέμπαρ στην αλβανοκρατούμενη δυτική περιοχή της ΠΓΔΜ ( ΧΕΡΑΛΝΤ ΤΡΙΜΠΙΟΥΝ 9-5-2007). Ο αμερικανικός τύπος πολλές φορές έχει αναφερθεί , για πιθανή διασύνδεση με μεσανατολικούς πυρήνες του μαχητικού Ισλάμ και έτσι το κράτος να χάνει πόντους στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Ποιο όφελος λοιπόν θα προκύψει για την Ε.Ε αλλά και το ΝΑΤΟ από μία χώρα της οποίας οι δυτικές επαρχίες είτε ετοιμάζονται να αποσχισθούν είτε φιλοξενούν παρακλάδια επικίνδυνων Ισλαμικών ομάδων.

Εν πάση περιπτώσει η Ελληνική εξωτερική πολιτική οφείλει να αναπροσαρμόσει την στάση της έναντι της προκλητικότητας του σκοπιανού κράτους , χωρίς να εξαρτάται από την οποιαδήποτε αμερικανική θέση περί εντάξεως της ΠΓΔΜ στην Ε.Ε αλλά και στο ΝΑΤΟ. Εφόσον μαρτυριέται από τα ποιο επίσημα χείλη ( Πρωθυπουργός, Υπουργός Εξωτερικών ) το γεγονός ότι κλιμακώνεται η προπαγάνδα των Σκοπίων και η διεκδίκηση ονόματος , ιστορίας μειονοτήτων ( ανύπαρκτων ) κλπ , καλόν είναι να αναθεωρήσουμε την ήπια και χαλαρή στάση μας , αφού ομολογουμένως δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Οι δυνατότητες μας για μια ποιο αποτελεσματική πίεση θα μπορούσαν να περιλάβουν τα ακόλουθα μέτρα:

α) Να προβάλουμε διεθνώς τα ντοκουμέντα και τα πειστήρια της προκλητικότητας. Χάρτες , σχολικά βιβλία , ιστοσελίδες, ομιλίες πολιτικών και άλλα στοιχεία που δείχνουν τις διαστρεβλώσεις και τις διεκδικήσεις των γειτόνων μας πρέπει να αποσταλούν σε όλες τις κυβερνήσεις

των μελών του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.

β) Αντί να δεχόμαστε παθητικά τις σκοπιανές ανιστόρητες ενστάσεις περί δήθεν <μακεδονικής μειονότητας > που καταπιέζεται στη Ελλάδα να προβάλλουμε την μόνη πραγματική μειονότητα που είναι θύμα της σκοπιανής προπαγάνδας, δηλαδή τους Έλληνες της ΠΓΔΜ. Πάνω σε αυτό το θέμα δεν τολμούν να εμφανισθούν όλοι και να καταμετρηθούν , διότι φοβούνται τους σκοπιανούς και την ελληνική αδιαφορία. Επισημαίνεται ότι στην ΠΓΔΜ λειτουργούν 500 ιδιωτικά σχολεία για την εκπαίδευση της Ελληνικής γλώσσας.

Να ζητήσουμε από τα Σκόπια να παραχωρήσει το δικαίωμα σε όποιον θέλει να επαναφέρει το ελληνικό επώνυμο του και να δηλώσει στην απογραφή Έλληνας. Αν δε το κάνουμε θα μας προλάβουν άλλοι, δεδομένου ότι πολλά μέλη είναι βλαχόφωνοι και έχουν αρχίσει να τους πλησιάζουν διάφορες σειρήνες εξωελληνικές.

γ) Να καταγγείλουμε τις παραβιάσεις της ΠΓΔΜ στο τομέα των Θρησκευτικών ελευθεριών . Ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης που έχει ενταχθεί στο Σερβικό Πατριαρχείο μπαινοβγαίνει συνέχεια στις φυλακές και το ποίμνιο του διώκεται . Αυτά συμβαίνουν διότι αρνείται να χρησιμοποιήσει τον τίτλο μακεδονική εκκλησία , όπως πράττει η κρατικού ελέγχου σχισματική εκκλησία των Σκοπίων. Δεν μπορεί να είναι υποψήφια μια χώρα με σοβαρό μητρώο κατά των ανθρωπίνων παραβιάσεων.

δ) Είναι καιρός να αναθεωρήσουμε την περίφημη οικονομική μας διείσδυση προς τα Σκόπια. Φυσικά κάθε λογικός άνθρωπος θέλει την επιτυχία των ελληνικών επιχειρήσεων στον βαλκανικό μας περίγυρο. Ουδείς αρνείται την χρησιμότητα της οικονομικής διπλωματίας , όμως έδώ έχουμε μια σοβαρή αποτυχία . Δεν επετεύχθησαν οι πολιτικοί στόχοι της οικονομικής διείσδυσης . Όσο περισσότερες επενδύσεις κάναμε τόσο η προπαγάνδα των γειτόνων μας γίνεται και εντονότερη εις βάρος μας. Είναι καιρός να διαμηνύσομε ότι θα αποσύρουμε κάθε κρατική επένδυση αν συνεχισθεί η προκλητική προπαγάνδα.

ε) Να εμείνουμε στο ΒΕΤΟ μας έναντι της εντάξεως της ΠΓΔΜ στην Ε.Ε αλλά και στο ΝΑΤΟ, αν δεν λυθεί ικανοποιητικά το πρόβλημα της ονομασίας. Ωστόσο οι συστάσεις δεν αρκούν και το βέτο είναι ένα ισχυρό όπλο, αρκεί να ξέρεις να το χρησιμοποιείς και να το αξιοποιείς. Δεν μπορείς ούτε να το κραδαίνεις, ούτε να το χαρίζεις, όπως κάνομε στην περίπτωση της Τουρκίας. Μία σωστή εξωτερική πολιτική δρα προληπτικά και δεν επιτρέπει στα πράγματα να ξεφεύγουν, ενώ με σωστές και έγκυρες κινήσεις μπορεί κάποιος να υπερασπίζεται με επιτυχία τα εθνικά συμφέροντα. Την Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου, 2008 η Παν-Μακεδονική ένωση των ΗΠΑ, στην επιστολή της στους πολιτικούς , υπογράμμισε ότι και τα δύο ψηφίσματα της Αμερικανικής Γερουσίας υπ’ αρίθ. 300 και 356 απαιτούν πιο αποτελεσματικά μέτρα για να απαγορευθούν οι εχθρικές πράξεις της προπαγάνδα από τις κρατικές υπηρεσίες ΠΓΔΜ και να αποθαρρυνθεί η παραπληροφόρηση των ιδιωτικών ιδρυμάτων που μπορούν να προκαλέσουν τη βία και την εχθρότητα. Επιπλέον το περιεχόμενο των βιβλίων, των χαρτών και των σχολικών ενισχύσεων του εκπαιδευτικού συστήματος ΠΓΔΜ πρέπει να απόσχουν της παραπλάνησης της νεολαίας τους με τη διαιώνιση της κομμουνιστικο-εμπνευσμένης φανταστικής ιστορίας. Αυτά τα ψηφίσματα θα πρέπει να τύχουν ανάλογης εκμετάλλευσης.
Για όλα αυτά τα παραπάνω η στρατηγική μας πρέπει να είναι υπερκομματική και μακρόπνοη για να μην καταλήξουν τα εθνικά θέματα αντικείμενο προεκλογικής διαμάχης.

Οι Πόλεμοι για το Ψωμί!

Η πείνα και ο υποσιτισμός είναι ένα διαρκές έγκλημα που συντελείται κατά της ανθρωπότητας. Το σύνδρομο της Μαρίας Αντουανέτας εξακολουθεί να πλήττει την άρχουσα τάξη, σε κάθε έκφανσή της, που έχει περάσει στην ιστορία με την φράση προς τους αθλίους των Παρισίων «δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι».

Στον 21ο αιώνα οι πόλεμοι θα γίνονται για το νερό. Πολύ πιθανόν. Αλλά έως ότου ξεσπάσουν αυτοί οι πόλεμοι, παρακολουθούμε σφοδρές κοινωνικές αναταραχές σε χώρες του Τρίτου Κόσμου για το ψωμί. Στην Αϊτή και την Αίγυπτο, στις δυο άκρες του κόσμου, οι άνθρωποι πεθαίνουν για το ψωμί που λείπει, για το στάρι και το ρύζι που ακριβαίνουν και γίνονται απρόσιτα.

Λίγους μήνες νωρίτερα, οι Ευρωπαίοι ξεσηκώνονταν για τον ίδιο λόγο. Οι Γάλλοι διαμαρτύρονταν για την αύξηση τιμής της μπαγκέτας και οι Ιταλοί ξεσηκώθηκαν κατά της ακρίβειας στο σπαγκέτι. Τι κοινό έχουν οι χορτάτοι Ευρωπαίοι με τους πεινασμένους του Τρίτου Κόσμου. Όλοι πλήττονται από τις υψηλές τιμές των βασικών ειδών διατροφής στις διεθνείς αγορές.

Η αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής, κυρίως υπέρ των βιοκαυσίμων, και η κερδοσκοπία επί των τιμών είναι οι βασικές αιτίες, σύμφωνα με όσα γράφονται στον διεθνή Τύπο. Τα δημητριακά ακολουθούν την τύχη του πετρελαίου και των μετάλλων, οι τιμές διαμορφώνονται βάσει προσδοκιών και προβλέψεων, βάσει της «ψυχολογίας» των αγορών που ορίζουν τη δική τους ζήτηση, πόρρω απέχουσα από τις πραγματικές ζητήσεις δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Το στάρι, ό,τι πιο υλικό και πραγματικό, άρρηκτα δεμένο με την εμφάνιση του ιστορικού ανθρώπου, δένεται με παράγωγα και σύνθετα χρηματιστηριακά προϊόντα, και εξαϋλώνεται. Μια σειρά πράξεων στο Χονγκ Κονγκ ή τη Νέα Υόρκη, μπορεί να αποφέρει μερικά δισ. κέρδη σε ευάριθμους κερδοσκόπους, και λιμοκτονία σε ολόκληρες ζώνες του πλανήτη.

Η αποδέσμευση των τιμών βασικών αγαθών από οποιονδήποτε έλεγχο πλήττει με σφοδρότητα καταρχάς τις φτωχές χώρες, όπως η Αίγυπτος λ.χ., όπου οι τιμές βασικών τροφίμων αυξάνονται κάθε μέρα, αλλά δεν αφήνει ανέπαφα και τα ασθενέστερα στρώματα στις ανεπτυγμένες χώρες.

Αυτή η απόσπαση του αγαθού από την υλικότητά του και ο μετασχηματισμός του σε άυλη εκχρηματισμένη αξία, η αποσύνδεση της οικονομίας από τη βιωτή, είναι πλέον ζήτημα κατεξοχήν γεωπολιτικό, κρίσιμο σε πλανητική κλίμακα. Η κερδοσκοπία, τελούμενη με όρους θρησκευτικού φανατισμού, απειλεί όχι μόνο τη συνοχή των κοινωνιών αλλά και την ίδια την επιβίωσή τους, γιατί συγκρούεται σφοδρά με την ανθρώπινη αίσθηση του πραγματικού. Το νερό, το στάρι, η ενέργεια, το περιβάλλον, το κλίμα, δεν μπορούν να υποταχθoύν στη λογική των παραγώγων και των subprimes.

Μαζί με την γενιά των 700 ευρώ φαίνεται ότι συνυπάρχει και αναπτύσσεται μια άλλη γενιά. Αυτή της εφήμερης και επίπλαστης αφθονίας. Μια γενιά που τα θέλει όλα εδώ και τώρα και κυρίως άκοπα. Μια γενιά που αναπαράγει τηλεοπτικά πρότυπα που εντυπωσιάζεται από την γκλαμουριά και θέλει και αυτή το μερίδιο της καθημερινής απόλαυσης στη χάι κοινωνία. Προσπαθεί να μιμηθεί τους έχοντες και κατέχοντες έστω και για μια μέρα, κάνοντας την μεγάλη ζωή χωρίς να κοιτά το αύριο και το λογαριασμό που αργά ή γρήγορα θα έλθει, και τότε θα είναι αργά ακόμη και για παντεσπάνι…Καλώ δε σε μία συλλογική, άμεση και ουσιαστική δράση που ξεπερνάει τη φιλανθρωπία προκειμένου να αποτραπεί μια καταστροφική πλανητικής εμβέλειας γι' αυτο και δε θα πρέπει να συμβιβαστούμε με τα φαινόμενα της φτώχειας.

Για την αντιμετώπιση των συνεπειών από την αύξηση των τιμών των τροφίμων η κομισιόν προτείνει:

1. Βραχυπρόθεσμα το τσεκάπ της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής και η παρακολούθηση του λιανικού εμπορίου στο πλαίσιο της επισκόπησης της ενιαίας αγοράς σύμφωνα με τις αρχές του ανταγωνισμού και της εσωτερικής αγοράς. 2. Περισσότερα μακρρόθεσμα, να παρθούν πρωτοβουλίες για την νείσχυση της προσφοράς των γεωτργικών προϊόντων και την επισιτική ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένων της προώθησης αειφόρου κριτηρίων για τα βιοκαύσιμα στην Ε.Ε και διεθνώς, καθώς και της ενίσχυσης της γεωργικής έρευνας και της διάδοσης των γεωργικών γνώσεων, ιδίως στις αναπτυσσόμενες χώρες.

3. Πρωτοβουλίες που να συμβέλλουν στην παγκόσμια προσπάθεια για την αντιμετώπιση των συνεπειών που έχουν αυξήσεις των τιμών για τους φτωχούς πληθυσμούς, όπως μια περισσότερο συντονισμένη διεθνής απόκριση στη διατροφική κρίση, ιδίως στο πλαίσιο του ΟΗΕ και της ομάδας G8, συνέχιση της πολιτικής ανοιχτού εμπορίου προσφέροντας στις φτωχότερες χώρες του πλανήτη πρόσβαση στην αγορά της Ε.Ε,

4. Ταχεία αντιμετώπιση των άμεσων βραχυπρόθεσμων ανθρωπιστικών αναγκών και στοχοθετημένη ανθρωπιστική βοήθεια υπέρ περισσότερο μακροπρόθεσμων σχεδίων με σκοπό την αναζωογόνηση της γεωργίας στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Ημερίδα του ΙΣΤΑΜΕ με θέμα:

"Για ένα άλλο Χωροταξικό Πλαίσιο Οργάνωσης της Χώρας"

Ομιλία Γιώργου Α. Παπανδρέου

Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Περιβάλλον.. η άμεση πρόκληση!

Πριν μια δεκαετία η όποια αναφορά σε περιβαλλοντικά ζητήματα κινούνταν στο πνεύμα των θεωρητικών συζητήσεων, χωρίς βάση. Σήμερα, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κλιματική αλλαγή, η εξασφάλιση εναλλακτικών μορφών παραγωγής ενέργειας είναι ζητήματα που τίθενται πλέον στον καθημερινό δημόσιο διάλογο και απασχολούν την παγκόσμια κοινωνία. Η ανάγκη απόκτησης περιβαλλοντικής συνείδησης γίνεται επιτακτική. Ο κίνδυνος έλλειψης νερού είναι πια ορατός, ενώ βλέπουμε όλοι στην πράξη ότι δεν μπορούμε να εξαρτώμαστε πλέον από το πετρέλαιο ως μόνη ή κύρια πηγή ενέργειας.

Σήμερα, ο κίνδυνος σοβαρών επιπτώσεων ακόμα και για τη διεθνή ασφάλεια και σταθερότητα εξαιτίας των περιβαλλοντικών προβλημάτων, της κλιματικής ενέργειας, της λειψυδρίας είναι διακριτός. Είναι προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε τώρα. Ακόμη κι αν τα λογαριάσουμε βάσει κόστους, θα χρειαστούν πολύ μεγαλύτερα ποσά, τεράστια ποσά για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην οικονομία και στην κοινωνία, από το κόστος της πρόληψης αυτών των επιπτώσεων. Κόστος που θα αποδειχτεί δυσβάστακτο τόσο για την ανάπτυξη, όσο και για την κοινωνική συνοχή τελικά.

Η Ελληνική κυβέρνηση παρακολουθεί μουδιασμένη αυτές τις εξελίξεις και ακολουθεί καταϊδρωμένη. Χωρίς περιβαλλοντικές ευαισθησίες, χωρίς περιβαλλοντική πολιτική φτάσαμε στο σημείο να γίνουμε ο περίγελος της διεθνούς κοινότητας με την απόφαση της Επιτροπής Συμμόρφωσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών να μας θέσει εκτός των ευέλικτων μηχανισμών του Κιότο, εκτός του συστήματος ανταλλαγής δικαιωμάτων εκπομπών, εκτός Κιότο.

Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχεδιασμό, αλλά με αποσπασματικές κινήσεις οδηγούμαστε σε επικίνδυνες πολιτικές που καταδικάζουν τις επόμενες γενιές. Μετά την παταγώδη αποτυχία με την συνθήκη του Κιότο, ο κ. Σουφλιάς δείχνει να μην έχει αντιληφθεί το μέγεθος του διεθνούς διασυρμού της χώρας μας. Από τη μία η κυβέρνηση ανακοινώνει τη δημιουργία αυτόνομου υπουργείου Περιβάλλοντος, ενώ από την άλλη συνεχίζει να προσπαθεί να την καταδίκη για τα συστήματα καταγραφής εκπομπών και επιπλέον μας πληροφορεί ότι η πυρηνική ενέργεια αποτελεί ανανεώσιμη πηγή ενέργειας! Οι προηγμένες χώρες δεν κατασκευάζουν πια πυρηνικά εργοστάσια αλλά προσπαθούν όλες να τα φορτώσουν σε χώρες υποανάπτυκτες αγοράζοντας τις ανάγκες τους, καταδικάζοντας την ίδια στιγμή το μέλλον τους. Το κατά πόσο συμφέρει ή όχι η δημιουργία τέτοιων εργοστασίων αρκεί να υπενθυμίσουμε τις καθαρά ιατρικές συνέπειες του Τσέρνομπιλ.

Σύμφωνα με αριθμούς που δόθηκαν από τις Ρωσικές αρχές, περισσότερο από 90% των «εκκαθαριστών» υπέστησαν ανάπηροι (άρρωστοι ή ανίκανοι προς εργασία). Αυτό σημαίνει ότι από 540,000 έως 775,000 άτομα είναι ανάπηροι. Αυτοί οι άνθρωποι γερνούν πρόωρα και αναπτύσσουν διάφορες μορφές καρκίνου, λευχαιμία, σωματικές και ψυχολογικές αρρώστιες. Αρκετές οργανικές ανωμαλίες αναπτύχθηκαν στα παιδιά τους, ενώ δεν μπορεί να υπολογισθούν οι επιπτώσεις στις μελλοντικές γενιές. Η νεογνική θνησιμότητα αυξήθηκε σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες. Η μελέτη εκτιμά ότι οι θάνατοι νεογνών που οφείλονται στο Τσερνομπίλ είναι περί τις 5.000. Οι γενετικές και τερατογενετικές περιπτώσεις αυξήθηκαν πολύ σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχει έντονη η ανησυχία ότι για την Ευρώπη περισσότερο από 10,000 σοβαρές ανωμαλίες έχουν σχέση με τη ραδιενέργεια. Οι συνολικές γενετικές βλάβες που οφείλονται στο Τσερνομπίλ δύσκολα εκτιμώνται. Μόνο το 10% των αναμενόμενων αποκαλύπτεται στην πρώτη γενιά.

Τα πυρηνικά εργοστάσια δεν είναι ούτε καθαρά ούτε φθηνά. Αντίθετα είναι πηγή όχι μόνο πρώτης ύλης για την κατασκευή πυρηνικών όπλων, αλλά και ο προμηθευτής βομβών (για τρομοκράτες) και όπλων απεμπλουτισμένου Ουρανίου. Ακόμη μία απόδειξη για το πόσο επικίνδυνη μπορεί να αποδειχθεί η άγνοια και η προχειρότητα. Στοιχειώδες καθήκον κάθε κυβέρνησης και της ελληνικής είναι αντί να προωθούν δήθεν ασφαλή πυρηνικά εργοστάσια να ερευνούν για εναλλακτικές πηγές ενέργειας και να φροντίζουν για τον περιορισμό της αλόγιστης σπατάλης, που εξακολουθεί να γίνεται στις δυτικές κοινωνίες.

Η ενεργειακή πολιτική στη χώρα μας πρέπει να επικεντρωθεί στην ορθολογική, στην περιβαλλοντικά υπεύθυνη εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του εγχώριου καυσίμου που διαθέτουμε και να επενδύσει μαζικά στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Μόνο μια σχεδιασμένη, μακρόχρονη πολιτική για την προώθηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και τη σταδιακή απεξάρτηση από το πετρέλαιο και τα ορυκτά καύσιμα, με παράλληλη δημιουργία νέων επιχειρηματικών ευκαιριών και θέσεων απασχόλησης μπορεί να αποβεί ρεαλιστική λύση. Μια πολιτική με κριτήριο την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας και την προστασία του περιβάλλοντος.

Ζούμε σε μια ηλιόλουστη χώρα, με ισχυρούς ανέμους, με τόσες πηγές ανανεώσιμης ενέργειας που θα μπορούσαν να καλύψουν μεγάλα ποσοστά των ενεργειακών αναγκών της ελληνικής κοινωνίας. Διαθέτουμε ανθρώπινο δυναμικό αιχμής που δυστυχώς δεν το απορροφούμε. Αυτό που απαιτείται είναι νέοι τρόποι αξιοποίησης των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων ως χώρα.

Η Ελλάδα έχει μείνει πίσω στον τομέα της «πράσινης» ανάπτυξης. Έχουμε όλα τα εφόδια για να καλύψουμε το κενό και να προχωρήσουμε. Είναι επιτακτική η ανάγκη να εκμεταλλευτούμε όλα τα πλεονεκτήματα της χώρα μας, τον τουρισμό, τη γεωργία, το κλίμα τη φύση και να γίνουμε πρότυπο «πράσινης» χώρας. Για να υλοποιηθούν αυτά τα σχέδια χρειάζεται υπευθυνότητα, πολιτική πρωτοβουλία, γνώση των περιβαλλοντικών ζητημάτων διεθνώς. Η Ν.Δ έχει αποδειχθεί επικίνδυνα «λίγη», επικίνδυνα «ανεύθυνη». Ο Υπουργός ΠΕ.ΧΩΔΕ εξήγγειλε μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος. Αμέσως μετά ο Υπουργός Οικονομίας ενημέρωσε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για την υλοποίησή τους. Η κυβέρνηση της Ν.Δ εξήγγειλε τη δημιουργία αυτόνομου υπουργείου περιβάλλοντος. Οι Βαρόνοι αντέδρασαν ήδη. Μια κυβέρνηση αιχμάλωτη στα μικροκομματικά συμφέροντα και στις εσωκομματικές κόντρες τι πρόγραμμα μπορεί να υλοποιήσει;

Η κατάρρευση του Κράτους Δικαίου

Ο περίφημος Γάλλος στοχαστής Αλέξης Ντε Τόκβιλ, υποστήριζε ότι αυτό που ισοδυναμεί με τον θάνατο της Δημοκρατίας είναι η αποτελμάτωσή της. Η παντελής έλλειψη κινητικότητας και αλλαγών της κοινωνίας, παράλληλα με την αδιαφορία και τον εκφυλισμό των θεσμών. Πράγματι, ιστορικά οι Δημοκρατίες κατακρεουργήθηκαν τα τελευταία εκατό χρόνια, στην Ευρώπη και αλλού, όταν τα κίνητρα της προόδου φαλκιδεύτηκαν, οι κανόνες του παιχνιδιού μεταξύ κράτους και κοινωνικών ομάδων καταστρατηγήθηκαν και το αίσθημα δικαίου, το πιο ουσιώδες ίσως συστατικό μιας δημοκρατικής κοινωνίας και οικονομίας, εξουδετερώθηκε από τις πρακτικές της ίδιας της πολιτείας.

Γιατί τα επισημαίνουμε όλα αυτά; Κατ’ αρχήν επειδή η Ελληνική κοινωνία ταλαιπωρείται τους τελευταίους δώδεκα μήνες, όπου το ένα σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο από υποθέσεις μείζονος σημασίας για τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη, χωρίς όμως στο τέλος να συμβαίνει τίποτα το σοβαρό.

Οι υποθέσεις αυτές συνήθως καταχωνιάζονται στα συρτάρια της δικαστικής εξουσίας και κανείς δεν υφίσταται την παραμικρή συνέπεια, εκτός μόνο από τον τραυματισμό των αρχών και των θεσμών μιας σύγχρονης Δημοκρατίας που γίνονται σκόνη.

Δεύτερον, επειδή στην Ευρωπαϊκή Ένωση συζητούν ξανά τα θέματα της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, ενόψει των εκλογών και των προσώπων που θα αναλάβουν τους νέους πολιτικούς ρόλους της Ε.Ε σε δέκα μήνες.

Ποιο είναι λοιπόν, το πιο άμεσο και καθοριστικό ζητούμενο κόντρα στην υποβάθμιση των θεσμών και την ελληνική αποτελμάτωση:

Κατά την γνώμη μου, το πιο ουσιαστικό είναι να εξισορροπήσουμε τις βασικές εξουσίες πάνω στις οποίες αναπτύσσεται η δημόσια ζωή. Την εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία. Για να σημειωθεί όμως η αλλαγή αυτή θα πρέπει η κοινωνία να βρει τρόπους να επιβάλλει στα πολιτικά κόμματα την απομάκρυνση της νοσηρής νοοτροπίας. Δεν είναι δυνατόν να δραστηριοποιούνται αποκλειστικά σαν μηχανισμοί άλωσης και νομής της εξουσίας και όχι σαν μοχλοί ανάπτυξης της Δημοκρατίας, των οικονομικών μεταρρυθμίσεων και του αισθήματος του δικαίου. Στην σημερινή κοινωνία φαίνεται ότι η δικαστική εξουσία εμφανίζεται απονευρωμένη και παραδομένη στην εκάστοτε εξουσία και μόνο σαν ανεξάρτητη δεν έχει καταγραφεί στην συνείδηση του κόσμου ακολουθώντας τις υποδείξεις των μεγάλων πολιτικών συμφερόντων. Απόδειξη, η δίωξη κατά του προέδρου της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος. H δίωξη Μπάγια αποτελεί ωμή απόπειρα τρομοκράτησης και φίμωσης ενός δικαστικού λειτουργού, που είχε το θάρρος να διατυπώσει ορισμένες επισημάνσεις σχετικά με γνωστές παθογένειες και δυσλειτουργίες της Δικαιοσύνης. Η άσκηση πειθαρχικής δίωξης εναντίον του έχει μόνο έναν στόχο που έρχεται από άλλες εποχές. Σκοπός της είναι να καλλιεργήσει κλίμα φοβίας στους δικαστές και να χειραγωγήσει την ανεξαρτησία τους. Και αυτό αφορά τον κάθε Έλληνα πολίτη που αισθάνεται πως δεν μπορεί να βρει το δίκιο του όταν κυριαρχεί η αίσθηση ότι η δικαιοσύνη μπορεί να κηδεμονεύεται ή να εκβιάζεται. Είναι θέμα Δημοκρατίας τελικά, γι’ αυτό και θα μας βρίσκουν απέναντί τους.

Οι παρεμβάσεις αυτές καταγράφονται στην συνείδηση του απλού κόσμου, σαν να επιδεικνύεται η έλλειψη σεβασμού στο συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα έκφρασης των συλλογικών οργάνων και στο δικαίωμα άσκησης κάθε είδους κριτικής. Έλεος! Που μπορεί να βρει κανείς το δίκιο του;

ΦΑΤΕ ΧΑΒΙΑΡΙ, ΣΟΛΟΜΟ ΚΑΙ… ΑΒΓΟΤΑΡΑΧΟ

Η λάμψη του life style και οι φαντεχτερές βιτρίνες των εμπορικών δρόμων ίσως να μας αποπροσανατολίζουν. Κοιτάζοντας πέρα από όλα αυτά όμως, θα προσέξουμε τον κόσμο των ανασφάλιστων, των νέων της ανεργίας, των μεταναστών της αδήλωτης εργασίας, των θυμάτων των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, των χαμηλοσυνταξιούχων και γενικά των αποκλεισμένων, που έχουν δημιουργήσει έναν άλλο κόσμο.

Σήμερα, η φτώχια χαρακτηρίζεται από παθογένεια και το σύμπτωμα των δυσλειτουργιών του κοινωνικοπολιτικού μας συστήματος. Η πείνα και ο υποσιτισμός είναι ένα διαρκές έγκλημα που συντελείται κατά της ανθρωπότητας. Το σύνδρομο της Μαρίας Αντουανέτας εξακολουθεί να πλήττει την άρχουσα τάξη σε κάθε έκφανσή της, που έχει περάσει στην ιστορία με την φράση προς τους αθλίους των Παρισίων «δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι».

Σε μια εποχή που οι πολίτες δοκιμάζονται σκληρά από τις οικονομικές δυσκολίες και αρκετοί μετρούν που θα ξοδέψουν και το τελευταίο τους ευρώ, μια άλλη Ελλάδα ακόμη πιο μικρή ζει τρώγοντας το δικό της παντεσπάνι, στο δικό της μικρόκοσμο. Την ώρα που εκατοντάδες Έλληνες στριμώχτηκαν στις μεγάλες πόλεις στα συσσίτια των δήμων και εκκλησιών, τη στιγμή που δεκάδες άλλοι αναζητούν στα σκουπίδια που πετάμε τα τρόφιμα και τα ρούχα της επιβίωσής τους, μια άλλη Ελλάδα συνεχίζει να πορεύεται αυτάρεσκα συνεχίζοντας να καταναλώνει άπληστα και με δανεικά.

Ούτε λίγο ούτε πολύ Ελληνίδες και Έλληνες ξόδεψαν την περασμένη χρονιά 37 εκατομμύρια ευρώ για χαβιάρι, καπνιστό σολομό και αβγοτάραχο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας έρευνας οι Έλληνες καταναλώνουν ετησίως 500 τόνους καπνιστό σολομό, 150 τόνους χαβιάρι και 5 τόνους αβγοτάραχο.

Απίστευτα και όμως αληθινά τα παραπάνω στοιχεία έρχονται να επιβεβαιώσουν το ελληνικό σύνδρομο της Μαρίας Αντουανέτας ή το κατοχικό σύνδρομο που πλήττει γενιές που δεν έχουν διαβάσει για την πείνα της κατοχής, ώστε να δικαιολογηθεί το καταναλωτικό ξέσπασμά τους με την ψυχολογία του αρνιού και πιλαφιού. Η πέτρα του αναθέματος βαρύνει και εμάς, ακόμη κι αν ο σολομός έφτασε να στοιχίζει όσο το αρνάκι.

Μαζί με την γενιά των 700 ευρώ φαίνεται ότι συνυπάρχει και αναπτύσσεται μια άλλη γενιά. Αυτή της εφήμερης και επίπλαστης αφθονίας. Μια γενιά που τα θέλει όλα εδώ και τώρα και κυρίως άκοπα. Μια γενιά που αναπαράγει τηλεοπτικά πρότυπα που εντυπωσιάζεται από την γκλαμουριά και θέλει και αυτή το μερίδιο της καθημερινής απόλαυσης στη χάι κοινωνία . Προσπαθεί να μιμηθεί τους έχοντες και κατέχοντες έστω και για μια μέρα, κάνοντας την μεγάλη ζωή χωρίς να κοιτά το αύριο και το λογαριασμό που αργά ή γρήγορα θα έρθει, και τότε θα είναι αργά ακόμη και για παντεσπάνι… Η κατάσταση όμως δεν πρόκειται να αλλάξει με ατομική δράση. Απαιτείται συλλογικότητα, άμεση και ουσιαστική κινητοποίηση σπάζοντας τα κατεστημένα, διεκδικώντας τα δικαιώματά μας για τη νέα γενιά, κερδίζοντας ένα καλύτερο μέλλον.

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΕΤΟ

Τα τελευταία χρόνια η παραπληροφόρηση που χαρακτηρίζει τους πνευματικούς συνεργούς μιας αποτρόπαιης πράξης ή την εξυπηρέτηση κατοχικών δυνάμεων έχει λάβει πρωτοφανείς διαστάσεις .

Έτσι, στις ενέργειες του τρίτου κύκλου επεμβάσεων στα Βαλκάνια από τους ισχυρούς της γης, συμπεριλαμβάνονται οι ενέργειες για την αθέτηση της συμφωνίας του ΝΤΕΙΤΟΝ και την ισλαμοποίηση της Βοσνίας, να εθνοκαθαρίσουν τελειωτικά το Κοσσυφοπέδιο παραβιάζοντας την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας 1244 και να σταθεροποιήσουν το κράτος των λεγόμενων ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ . Απώτερος σκοπός τους να αρχίσουν σε τέταρτη φάση την ενίσχυση των Τουρκικών μειονοτήτων στα Σκόπια , Κόσοβο, Βουλγαρία και Ελλάδας , σε βάρος της Ευρώπης. Έτσι μόνο ο Άγγλο-τουρκικός άξονας θα μπορεί να κρατάει σε ασφυκτικό κλοιό τη Γηραιά Ήπειρο. Απώτερος σκοπός όλων αυτών των ενεργειών τις επόμενες μέρες θα είναι, να αλλάξουν και την συμφωνία του ΝΤΕΙΤΟΝ εις βάρος των Σερβοβόσνιων με τη δικαιολογία ότι το σύνταγμα χωλαίνει κι ότι φταίει πάντα η σερβοβοσνιακή πλευρά .

Όσον αφορά όμως το θέμα των Σκοπίων, μετά το βέτο στο Βουκουρέστι , ψυχραιμία επικρατεί στην Αθήνα, αντιθέτως , σοκ πανικός και σπασμωδικές δηλώσεις , λόγω και της προεκλογικής περιόδου επικρατούν στα Σκόπια. Μέχρι τώρα συγκρούονται δύο πολιτικές αντιλήψεις. Η πρώτη, αυτή της ηγεσίας της ΠΓΔΜ, την οποία πέρασε και στον λαό τα χώρας της, είναι η ιδεολογία της αμερικανοκρατίας: αρκεί να είναι μία χώρα πλήρως υποταγμένη και πειθήνια στις ΗΠΑ και αυτή θα της λύσει όλα τα προβλήματά της με τους γείτονές της. Την έχει ζήσει και η Ελλάδα αυτήν την περίοδο , πενήντα χρόνια πριν. Με τις ίδιες αυταπάτες και διαψεύσεις που ζουν τώρα τα Σκόπια. «Οι Έλληνες θα τρώνε με χρυσά κουτάλια», έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής , όταν μπήκε η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ. «Η Ελλάς κατάντησε το αθλιότερο προτεκτοράτο» έγραφαν οι ίδιες εφημερίδες μόλις τρία χρόνια αργότερα, το 1955, μετά την ταπείνωση των ελλήνων αξιωματικών στη Σμύρνη και τα γεγονότα στη Κωνσταντινούπολη.

Ακολούθησαν οι συνωμοσίες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Κύπρου, το πραξικόπημα , η προδοσία και η τουρκική κατοχή της Κύπρου, κι έτσι ο ελληνικός λαός έμαθε τι σημαίνει ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Θα το μάθουν και στην ΠΓΔΜ και εύχομαι να το μάθουν χωρίς να διαλυθεί η χώρα τους λόγω των σχεδίων των ΗΠΑ για μία μεγάλη Αλβανία αφοσιωμένη στην Ουάσιγκτον.

Η δεύτερη αντίληψη είναι αυτή που εξέφρασε η ελληνική αντιπροσωπεία στο Βουκουρέστι, ότι δηλαδή, καμία συμμαχική σχέση δεν είναι ανώτερη από την υπεράσπιση σημαντικών ελληνικών συμφερόντων. Η αλήθεια είναι πως η μετατροπή αυτής της αντίληψης σε πολιτική πράξη απαιτεί πολιτικό σθένος, το οποίο σπάνια βρίσκουν οι Έλληνες . Συνήθως υποκύπτουν στις πιέσεις όπως μας έχουν καταγράψει. Όχι όμως αυτή την φορά, πέφτοντας έξω στις προβλέψεις τους.

Αυτό δυσαρέστησε τους κύκλους εκείνους στη χώρα μας που πρεσβεύουν την αέναη υποταγή στις ΗΠΑ, κατά το πρότυπο της ΠΓΔΜ, αρχίζοντας να περιγράφουν τα δεινά και τις πληγές του Φαραώ που θα επιπέσουν επί της άπιστης Ελλάδας, εάν θα θυμώσει ο κακός ο Μπους, που αψήφησε τη θέληση της υπερδύναμης.

Απολύτως τίποτα. Η πολιτική ηγεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ , η οποία αποδείχθηκε ανίκανη να προστατεύσει τον Μπους από την ταπείνωση που του επιφύλαξε το βέτο των Ευρωπαίων στην ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας , αφενός ενδιαφέρονται για το τι δουλειά θα κάνει έπειτα από μερικούς μήνες που λήγει η θητεία του και αφετέρου την εξέγερση των Γαλλογερμανών, που έχουν σοβαρότατες συνέπειες στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων , πριν βρει χρόνο και διάθεση να ασχοληθεί με την τιμωρία της Ελλάδας.

Άλλα όμως είναι τα ζητήματα που θα πρέπει να απασχολήσουν την Αθήνα. Κρίνοντάς τα ρεαλιστικά , οι πιθανότητες να βρεθεί λύση στο θέμα της ονομασίας πριν από τον Δεκέμβριο, κατά την σύνοδο της Ε.Ε, είναι ελάχιστες. Η έξαρση του εθνικισμού , που αναπότρεπτα θα επιφέρει το προεκλογικό κλίμα , θα κάνει ακόμη πιο δύσκολη την επανένερξη σοβαρών διαπραγματεύσεων, γι’ αυτό και διατηρείται το πεδίο της μάχης. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η Ελληνική αντιπροσωπεία θα υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να προβάλει και πάλι βέτο . Πρέπει επομένως να αρχίσει η προετοιμασία για το βέτο , το οποίο είναι απαραίτητο.

Η ηγεσία των Σκοπίων αρνείται να αποδεχθεί την παταγώδη αποτυχία της και προσπαθεί να το παραστήσει ως στιγμιαίο ατύχημα που θα θεραπευτεί. Εξαπατά τον λαό της και αρνείται να αξιοποιήσει την ιστορική στιγμή που της δίδεται για συμβιβασμό με την σύνθετη ονομασία του τοπικού προσδιορισμού με τη λέξη «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ». Ολέθριο λάθος θα είναι και η αναγνώριση Μακεδονικής Εθνότητας και γλώσσας, γιατί αλλάζουμε κεφάλαιο και ο καθένας θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του.

Η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ διακατέχεται από πολιτικό πανικό υποβοηθούμενη από μερικές κυβερνήσεις , που έχει χάσει κάθε επαφή με την κοινωνία που διακατέχεται από σύγχυση και βαθιά πολιτική κατάθλιψη μετά το Βουκουρέστι μη μπορώντας να αρθρώσει μια σοβαρή πρόταση. Όταν δεν μπόρεσε να σαγηνεύσει το Δημοκρατικό Αλβανικό κόμμα με τις τακτικές διεμβολισμού και διαμελισμού του, αποφάσισε να το ακολουθήσει πλειοδοτώντας σε τακτικισμούς και απαντώντας στις προτάσεις του. Η Ελληνική αντιπροσωπεία ακολουθεί τον δρόμο τη ευθύνης για την επίλυση του προβλήματος με αποφασιστικότητα υπογραμμίζοντας τη δικιά τους ανεπάρκεια και με δυσπιστία του λαού της ΠΓΔΜ προς την κυβέρνησή τους.

Έτσι ένα ελληνικό βέτο και επιμένοντας για μία ονομασία προς όλους, θα βοηθήσει τον λαό της ΠΓΔΜ να συνειδητοποιήσει σε όλη του την έκταση το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και να ωριμάσουν οι συνθήκες συμβιβασμού και εντός της Ε.Ε .

Συνεχίζοντας τις επαφές του ο κ. Νίμιτς κράτησε μια παρατήρηση που προτίμησε να την πει μόνο στην Αθήνα κι όχι στα Σκόπια: Οτι, δηλαδή, το ελληνικό βέτο στο ΝΑΤΟ, εκ των πραγμάτων, δίνει νέα τροπή στη διαπραγμάτευση. Στα Σκόπια, είπε ο κ. Νίμιτς, υπάρχει η αντίληψη ότι η επίλυση του θέματος με συμβιβαστική λύση θα είναι τελικά προς όφελος της χώρας. Έμμεση, λοιπόν, η αναφορά υπέρ του προέδρου της ΠΓΔΜ Μπ. Τσερβένκοφσκι, που έχει βρει αυτό το σημείο ως διαχωριστική γραμμή με τον αδιάλλακτο πρωθυπουργό Ν. Γκρούεφσκι.
«Ομως», συνέχισε ο κ. Νίμιτς, «τις θέσεις των δύο πλευρών τις χωρίζει απόσταση, που πρέπει να γεφυρωθεί». Στην πραγματικότητα οι «συμβιβαστικές» δηλώσεις του Μπ. Τσερβένκοφσκι μόνον κινήσεις τακτικής μπορεί να θεωρηθούν κι όχι μεταβολή της θέσης των Σκοπίων, που επί της ουσίας παραμένουν το ίδιο αδιάλλακτες, με την προσπάθεια για πάση θυσία διατήρηση της μακεδονικής ταυτότητας .
Αυτό το γνωρίζει καλά ο μεσολαβητής του ΟΗΕ γι' αυτό δείχνει ιδιαίτερα προσεκτικός όταν αναφέρεται στις αγεφύρωτες -ακόμα- διαφορές των δύο πλευρών και στη σταθερή θέση του ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορεί κανείς να αναφέρεται σε χρονοδιαγράμματα τελικής λύσης και μάλιστα με ορίζοντα καλοκαιριού.
Έτσι, «το παιχνίδι» με την ονοματολογία της ΠΓΔΜ μπορεί να αποδειχθεί πιο «εύκολο» από την ουσία της υπόθεσης, που είναι η εξάλειψη του αλυτρωτισμού.
Στην Αθήνα, πάντως, τελευταία, «δοκιμάζεται» με πολλούς τρόπους και με πολλούς αποδέκτες η ιδέα της ονομασίας «Νέα Μακεδονία» ως διαφυγή από το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί.

Όμως, η ουσία του προβλήματος και η καρδιά της διαπραγμάτευσης είναι η ενιαία χρήση της ονομασίας, στα επίσημα έγγραφα της ΠΓΔΜ στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Ο κ. Νίμιτς σωστά δεν διακρίνει καμία σύγκλιση απόψεων επί της ουσίας και γι' αυτό είναι ελαστικός στο χρόνο, χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο ότι, δυστυχώς, θα χρειαστεί και νέα ελληνική άρνηση στην ευρωπαϊκή πορεία της ΠΓΔΜ για να μπορέσει το πρόβλημα της ονομασίας να ξεδιπλωθεί σε όλες τις πτυχές του.

«Ξεπουλάνε» τον ΟΤΕ!

«Κλειδώνει» το ξεπούλημα του Ο.Τ.Ε. με την έγκριση της κυβερνητικής επιτροπής και την ουσιαστική εκχώρηση και του μάνατζμεντ του Οργανισμού στη γερμανική εταιρία. Βέβαια πρέπει να μας ανακουφίζει το γεγονός ότι ο μάνατζερ της μεγάλης επιχείρησης μπορεί να ορίζεται μεν από τους Γερμανούς αλλά ωστόσο θα πρέπει να είναι «ελληνόφωνος». Πρώτη σοβαρή παρατήρηση που κάνει κάποιος στο άκουσμα αυτής της πολιτικής είναι ότι μόνο οι υπανάπτυκτες χώρες ξεπουλούν και εκποιούν τις τηλεπικοινωνίες τους!

Είναι να απορεί κανείς γιατί να θέλει, και μάλιστα τόσο εσπευσμένα, μία κυβέρνηση να «ξεπουλήσει» μία εταιρεία τέτοιου βεληνεκούς που κρατάει τα σκήπτρα των νέων τεχνολογιών και της αποφέρει μόνο κέρδη με τα οποία καλύπτει και ενίοτε οικονομικές «τρύπες». Πρόκειται για έναν Οργανισμό αιχμής που πέραν της οικονομικής του ευρωστίας απορροφά υψηλά ειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό. Με την εκχώρηση της διοίκησης οι εργασιακές σχέσεις ανατρέπονται. Επιμερίζεται ουσιαστικά ένα μεγάλο κεφάλαιο γνώσης, που σήμερα είναι κτήμα των Ελλήνων πολιτών και που μέχρι τώρα ήταν από τους ελάχιστους, δημόσιους και ιδιωτικούς, Οργανισμούς που απορροφούσε Έλληνες εργαζόμενους με ειδικευμένη γνώση στην υψηλή τεχνολογία.

Ο ΟΤΕ δεν είναι μια απλή δημόσια επιχείρηση. Είναι το κάστρο του δημόσιου τομέα και των προνομίων του. Από τη δεκαετία του 1990 η πώληση ή η μη- πώλησή του, η ιδιωτικοποίηση ή η αποκρατικοποίηση αποτελεί αγκάθι για κάθε κυβέρνηση. Σε κάθε οικονομικό αδιέξοδο οι κυβερνήσεις στρέφονταν στον ΟΤΕ και να μην ξεχνάμε άλλωστε ότι με τις μετοχοποιήσεις του κατόρθωσε η Ελλάδα να εισέλθει στην ΟΝΕ.

Από το 1993 άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχείρησε την πρώτη ιδιωτικοποίηση. Και το ΠΑ.ΣΟ.Κ όταν ήρθε στην εξουσία εφάρμοσε πολιτική μετοχοποιήσεων (πέντε συνολικά) είχε θέσει όμως ως απαραβίαστο όριο διασφάλισης των συμφερόντων του Δημοσίου το 33%. Όταν ανέλαβε η ΝΔ τη διακυβέρνηση της χώρας ιδιωτικοποίησε ένα 10% του Οργανισμού και το 2006 πέρασε με τροπολογία στο φορολογικό νομοσχέδιο διάταξη η οποία ήρε τον περιορισμό για το 33% του Δημοσίου. Δεν άργησε να ξεκινήσει τις διαδικασίες αναζήτησης στρατηγικού επενδυτή, αλλά η προσπάθεια δεν καρποφόρησε και ακολούθησε μια πορεία με πολλές σκοτεινές περιοχές που αρνείται περιέργως να φωτίσει. Η εκάστοτε κυβέρνηση οφείλει να λογοδοτεί στους πολίτες αλλά πολύ περισσότερο στις επόμενες γενιές για τέτοιες κινήσεις που της στερούν σημαντικούς οικονομικούς πόρους. Οφείλει να λογοδοτεί γιατί πουλάει ή μετοχοποιεί Δημόσιους Οργανισμούς, υπό ποιες συνθήκες και γιατί επιλέγει συγκεκριμένους αγοραστές. Η σημερινή κυβέρνηση απομυζά τον πλούτο από τη νέα γενιά, έναν Οργανισμό που το μόνο σίγουρο είναι ότι στο μέλλον θα αξίζει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι πωλείται σήμερα.

Αναμφίβολα ο ΟΤΕ - μια ΔΕΚΟ- «φιλέτο», όπως την είχε χαρακτηρίσει ο τότε υφυπουργός Οικονομικών κ. Π. Δούκας - σημάδεψε και προσδιόρισε την πολιτική αντιπαράθεση το 1993. Σε αυτή την περίπτωση όμως, με το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου που εφάρμοσε η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή συνταξιοδοτήθηκαν 7.000 εργαζόμενοι, μεταξύ των οποίων έμπειρα συνδικαλιστικά στελέχη, ενώ άλλαξαν οι εργασιακές σχέσεις. Με το συνδικαλιστικό κίνημα να είναι υπό διάλυση και 5.000 νέους υπαλλήλους, χωρίς μόνιμες θέσεις και χαμηλότερα αμειβόμενους, είναι αναμενόμενο να μην εκδηλώνονται δυναμικές αντιδράσεις στον ΟΤΕ.

Οι νέοι όροι της οικονομίας και της αγοράς ευνοούν την πολιτική των μετοχοποιήσεων και των συνεργασιών με τον ιδιωτικό τομέα, στρατηγικές κινήσεις προς όφελος του Δημοσίου Ταμείου και της οικονομίας της χώρας, αλλά όχι και της παραχώρησης της διοίκησης μιας επιχείρησης εθνικής στρατηγικής σημασίας.