«Ξεπουλάνε» τον ΟΤΕ!

«Κλειδώνει» το ξεπούλημα του Ο.Τ.Ε. με την έγκριση της κυβερνητικής επιτροπής και την ουσιαστική εκχώρηση και του μάνατζμεντ του Οργανισμού στη γερμανική εταιρία. Βέβαια πρέπει να μας ανακουφίζει το γεγονός ότι ο μάνατζερ της μεγάλης επιχείρησης μπορεί να ορίζεται μεν από τους Γερμανούς αλλά ωστόσο θα πρέπει να είναι «ελληνόφωνος». Πρώτη σοβαρή παρατήρηση που κάνει κάποιος στο άκουσμα αυτής της πολιτικής είναι ότι μόνο οι υπανάπτυκτες χώρες ξεπουλούν και εκποιούν τις τηλεπικοινωνίες τους!

Είναι να απορεί κανείς γιατί να θέλει, και μάλιστα τόσο εσπευσμένα, μία κυβέρνηση να «ξεπουλήσει» μία εταιρεία τέτοιου βεληνεκούς που κρατάει τα σκήπτρα των νέων τεχνολογιών και της αποφέρει μόνο κέρδη με τα οποία καλύπτει και ενίοτε οικονομικές «τρύπες». Πρόκειται για έναν Οργανισμό αιχμής που πέραν της οικονομικής του ευρωστίας απορροφά υψηλά ειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό. Με την εκχώρηση της διοίκησης οι εργασιακές σχέσεις ανατρέπονται. Επιμερίζεται ουσιαστικά ένα μεγάλο κεφάλαιο γνώσης, που σήμερα είναι κτήμα των Ελλήνων πολιτών και που μέχρι τώρα ήταν από τους ελάχιστους, δημόσιους και ιδιωτικούς, Οργανισμούς που απορροφούσε Έλληνες εργαζόμενους με ειδικευμένη γνώση στην υψηλή τεχνολογία.

Ο ΟΤΕ δεν είναι μια απλή δημόσια επιχείρηση. Είναι το κάστρο του δημόσιου τομέα και των προνομίων του. Από τη δεκαετία του 1990 η πώληση ή η μη- πώλησή του, η ιδιωτικοποίηση ή η αποκρατικοποίηση αποτελεί αγκάθι για κάθε κυβέρνηση. Σε κάθε οικονομικό αδιέξοδο οι κυβερνήσεις στρέφονταν στον ΟΤΕ και να μην ξεχνάμε άλλωστε ότι με τις μετοχοποιήσεις του κατόρθωσε η Ελλάδα να εισέλθει στην ΟΝΕ.

Από το 1993 άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχείρησε την πρώτη ιδιωτικοποίηση. Και το ΠΑ.ΣΟ.Κ όταν ήρθε στην εξουσία εφάρμοσε πολιτική μετοχοποιήσεων (πέντε συνολικά) είχε θέσει όμως ως απαραβίαστο όριο διασφάλισης των συμφερόντων του Δημοσίου το 33%. Όταν ανέλαβε η ΝΔ τη διακυβέρνηση της χώρας ιδιωτικοποίησε ένα 10% του Οργανισμού και το 2006 πέρασε με τροπολογία στο φορολογικό νομοσχέδιο διάταξη η οποία ήρε τον περιορισμό για το 33% του Δημοσίου. Δεν άργησε να ξεκινήσει τις διαδικασίες αναζήτησης στρατηγικού επενδυτή, αλλά η προσπάθεια δεν καρποφόρησε και ακολούθησε μια πορεία με πολλές σκοτεινές περιοχές που αρνείται περιέργως να φωτίσει. Η εκάστοτε κυβέρνηση οφείλει να λογοδοτεί στους πολίτες αλλά πολύ περισσότερο στις επόμενες γενιές για τέτοιες κινήσεις που της στερούν σημαντικούς οικονομικούς πόρους. Οφείλει να λογοδοτεί γιατί πουλάει ή μετοχοποιεί Δημόσιους Οργανισμούς, υπό ποιες συνθήκες και γιατί επιλέγει συγκεκριμένους αγοραστές. Η σημερινή κυβέρνηση απομυζά τον πλούτο από τη νέα γενιά, έναν Οργανισμό που το μόνο σίγουρο είναι ότι στο μέλλον θα αξίζει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι πωλείται σήμερα.

Αναμφίβολα ο ΟΤΕ - μια ΔΕΚΟ- «φιλέτο», όπως την είχε χαρακτηρίσει ο τότε υφυπουργός Οικονομικών κ. Π. Δούκας - σημάδεψε και προσδιόρισε την πολιτική αντιπαράθεση το 1993. Σε αυτή την περίπτωση όμως, με το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου που εφάρμοσε η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή συνταξιοδοτήθηκαν 7.000 εργαζόμενοι, μεταξύ των οποίων έμπειρα συνδικαλιστικά στελέχη, ενώ άλλαξαν οι εργασιακές σχέσεις. Με το συνδικαλιστικό κίνημα να είναι υπό διάλυση και 5.000 νέους υπαλλήλους, χωρίς μόνιμες θέσεις και χαμηλότερα αμειβόμενους, είναι αναμενόμενο να μην εκδηλώνονται δυναμικές αντιδράσεις στον ΟΤΕ.

Οι νέοι όροι της οικονομίας και της αγοράς ευνοούν την πολιτική των μετοχοποιήσεων και των συνεργασιών με τον ιδιωτικό τομέα, στρατηγικές κινήσεις προς όφελος του Δημοσίου Ταμείου και της οικονομίας της χώρας, αλλά όχι και της παραχώρησης της διοίκησης μιας επιχείρησης εθνικής στρατηγικής σημασίας.