.jpg)
Μια ακόμη εβδομάδα κινητοποιήσεων και αναβρασμού στις φυλακές όχι μόνο του Ηρακλείου αλλά ολόκληρης της Ελλάδας. Μια ακόμη απεγνωσμένη προσπάθεια όλων εκείνων που βρίσκονται ‘πίσω από τα κάγκελα’ να μας κοινοποιήσουν τις δικές τους συνθήκες ζωής.
Η δική τους πραγματικότητα; Στοιβαγμένοι σε κελιά (οι ελληνικές φυλακές φιλοξενούν περίπου 10.500 κρατουμένους τη στιγμή που η χωρητικότητά τους είναι μόλις 5.500 !) χωρίς να τηρείται κάποιος διαχωρισμός κρατουμένων, χωρίς ανεκτές συνθήκες υγιεινής, χωρίς κάποιο πρόγραμμα σωφρονισμού και κοινωνικής επανένταξης ή δημιουργικής απασχόλησης και ψυχαγωγίας, χωρίς μια στοιχειώδη οργάνωση. Η κατάσταση αυτή σε συνδυασμό με την έλλειψη προσωπικού, καθιστούν τις φυλακές χώρους εξαθλίωσης του ατόμου, καταρράκωσης της προσωπικότητας, εκκόλαψης εγκληματιών, ευτελισμού των κρατουμένων. Η κατάσταση αυτή είναι άθλια και δεν συνάδει με τον πολιτισμό μας.
Το σωφρονιστικό μας σύστημα με την πάροδο του χρόνου, έχασε τα θετικά χαρακτηριστικά που έχουν σχέση με τον σωφρονισμό. Στα χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, το Σωφρονιστικό Σύστημα της χώρας έχασε και τα τελευταία στίγματα αξιοπιστίας και αποδοχής του από το κοινωνικό σύνολο. Φαινόμενα όπως η από αέρος απόδραση στον Κορυδαλλό, οι συχνές απεργίες πείνας κρατουμένων, οι αποδράσεις, οι αυτοκτονίες κρατουμένων συνθέτουν μία εικόνα πλήρους κατεδάφισης του Σωφρονιστικού Συστήματος.
Η φυλακή, αυτό το ηθελημένα ξεχασμένο κοινωνικό κομμάτι μας που στο κάτοπτρό της εμφανίζεται εκείνη η κοινωνία (μας) που αρνείται πεισματικά να σταματήσει να εθελοτυφλεί και να αναλάβει δράσεις και ευθύνες .
Οι προτάσεις με στόχο την βελτίωση και αναβάθμιση εκ θεμελίων του σωφρονιστικού μας συστήματος είναι πολλές. Και μπορούν να αποδειχθούν σωτήριες, αρκεί να μην αποτελέσουν άλλη μια σειρά λέξεων αποτυπωμένη στο χαρτί. Δικό μας όραμα και δέσμευση είναι η αύξηση των οργανικών θέσεων των δικαστικών λειτουργών με παράλληλη, διαρκή και πολυεπίπεδη επιμόρφωση από την αναβαθμισμένη Σχολή Δικαστών έτσι ώστε το προσωπικό αφενός να επαρκεί αριθμητικά και αφετέρου να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένο, ο εκσυγχρονισμός θεσμικά και λειτουργικά του σωφρονιστικού συστήματος, η θέσπιση και εφαρμογή νέων εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών όπως η διαμεσολάβηση με στόχο να αποφευχθεί ο συνωστισμός που δημιουργείται από την επιβολή υπερβολικών ποινών και τη χρήση περιοριστικών όρων και προφυλάκισης, καθώς και εγκατάσταση συστημάτων προς ενημέρωση πολιτών και δικηγόρων αναφορικά με την πορεία μιας υπόθεσης στα μεγάλα δικαστήρια της χώρας- αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και για την ηλεκτρονική κατάθεση εγγράφων.
Το θέμα χρήζει προσοχής και σεβασμού καθώς αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της κοινωνίας μας. Επειδή λοιπόν, η επίλυση των προβλημάτων των φυλακών, είναι θέμα ποιότητας της Δημοκρατίας μας, θα ήταν χρήσιμο για όλους μας να σταματήσουν οι υπεύθυνοι να ‘χρυσώνουν το χάπι’.
Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2008
Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2008
ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΠΑΡΑΣΥΡΗ ΣΤΟ ΝΟΜΟ
Ο Φραγκίσκος Παρασύρης, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ, ξεκίνησε σειρά ομιλιών- συναντήσεων στο νομό στα πλαίσια ενημέρωσης για το πρόγραμμα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Στις επισκέψεις που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί στα χωριά Γέργερη του Δήμου Ρούβα, Προφήτη Ηλία του Δήμου Τεμένους, Μεταξοχώρι του Δήμου Ν. Καζαντζάκη και Αγ. Βαρβάρα του Δήμου Αγ. Βαρβάρας, πραγματοποιήθηκαν- με μεγάλη συμμετοχή- ομιλίες με θέμα: «Πρόγραμμα ΠΑ.ΣΟ.Κ –πολιτική συγκυρία». Οι συναντήσεις έκλειναν με ανοικτό διάλογο για τοπικά θέματα- προβλήματα.
Είδες η ΔΕΗ;
Από τον περασμένο αιώνα οι μελέτες που είχε κάνει η ΔΕΗ για την εξέλιξη της κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος στη χώρα αποτύπωναν μια ετήσια αύξηση της τάξεως του 4% , λόγω αυξημένων ρυθμών ανάπτυξης, αλλά και λόγω «σύγχρονων τάσεων» στα νοικοκυριά – συστήματα κλιματισμού κ.λ.π, που πάει να πει , θα ’λεγε κανείς, ότι σε οποιαδήποτε άλλη στοιχειωδώς σοβαρή και υπεύθυνη χώρα, θα έπρεπε να υπάρχει και η ανάλογη προετοιμασία της υποδομής παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, ώστε να αντιμετωπιστεί σωστά η προβλεπόμενη αυξημένη ζήτηση. Έγιναν κάποια σχέδια επέκτασης και εκσυγχρονισμού των παραγωγικών μονάδων, υπήρξε συγκεκριμένος προβληματισμός, αλλά και συγκεκριμένη κινητικότητα προς την κατεύθυνση δημιουργίας νέων μονάδων τόσο από την ίδια τη ΔΕΗ ,που είχε το μονοπώλιο τότε, όσο και από ιδιώτες παραγωγούς, που θα ’μπαιναν έτσι κι αλλιώς στο παιχνίδι λόγω της κοινοτικής οδηγίας για την περιβόητη απελευθέρωση της ενέργειας.
Έκτοτε, μείναμε με τις μελέτες, οι λίγες νέες μονάδες παραγωγής λειτούργησαν μέχρι τα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα, η τάση της κατανάλωσης παραμένει πάντα αυξητική, άρα στη χώρα έχουμε ένα ολοένα διογκούμενο πρόβλημα έλλειψης στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Οι διαγωνιστικές διαδικασίες για την εισαγωγή στο παραγωγικό κύκλωμα και ιδιωτών, κατά περίεργο τρόπο, πάγωσαν και πάντως καθυστέρησαν σε πολύ μεγάλο βαθμό, κυρίως λόγω των πιέσεων ,με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στη νεοελληνική πραγματικότητα. Οι ιδιώτες παραγωγοί, εξασφάλισαν συγκεκριμένα επίπεδα της τιμής που θα αγόραζε από αυτούς η ΔΕΗ το ηλεκτρικό ρεύμα, επίπεδα ουσιωδώς μεγαλύτερα από τον μέσο όρο κόστους παραγωγής της δημόσιας επιχείρησης. Δηλαδή, με απλά λόγια,οι ιδιώτες παραγωγοί ήθελαν να εξασφαλίσουν με δεσμευτικές εκ των προτέρων συμφωνίες τα εκ των πωλήσεων έσοδά τους, που πάει να πει να ’χουν εξασφαλισμένο, σίγουρο κέρδος.
Από τις ιδιωτικές ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες που έγιναν με τις ως άνω προϋποθέσεις πώλησης του προϊόντος τους στη ΔΕΗ , στο πλαίσιο της «απελευθέρωσης της αγοράς στην ενέργεια», ορισμένες είναι ταυτόχρονα και καταναλωτές ηλεκτρικού ρεύματος για τις άλλες δραστηριότητές τους. Με τον τρόπο αυτό, είχαν εξασφαλίσει ένα απολύτως προνομιακό καθεστώς και αγόραζαν από τη ΔΕΗ το ρεύμα σε πολύ χαμηλές τιμές, συχνά κάτω του κόστους. Εξασφάλισαν την «άδεια παραγωγής» κατ’ αρχήν για «ιδίαν χρήση» του ρεύματος, στη συνέχεια στο πλαίσιο της «απελευθέρωσης της αγοράς» απαίτησαν και πέτυχαν το ρεύμα που παράγουν να το πωλούν στη ΔΕΗ. Παράλληλα επέμειναν, το ρεύμα που οι ίδιες καταναλώνουν να το προμηθεύονται από τη ΔΕΗ με χαμηλότερες τιμές. Και όταν το Δημόσιο ζήτησε αναπροσαρμογή των ειδικών τιμολογίων που απολάμβαναν, ξεκίνησαν δικαστικό αγώνα για να συνεχίσουν το προνομιακό καθεστώς που είχαν, αρνούμενες να δεχθούν την κάποια αύξηση που επέβαλε η ΔΕΗ. Αύξηση, πάντως, που και πάλι είχε ως αποτέλεσμα οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις να αγοράζουν το ρεύμα για τις δραστηριότητές τους σε πολύ φθηνότερη τιμή από εκείνη στην οποία οι ίδιες , ως παραγωγοί πλέον, πωλούσαν στη δημόσια επιχείρηση! Ωραία κατάσταση για την «απελευθέρωση της αγοράς»!
Παράλληλα, η ΔΕΗ υποχρεούται να μειώνει τη δική της παραγωγή για να αγοράζει ρεύμα από τους ιδιώτες παραγωγούς, στην «ελεύθερη αγορά»! ή ακόμη να αγοράζει και εισαγόμενο από το εξωτερικό ρεύμα, που εισήγαν οι «ιδιώτες παραγωγοί», οι οποίοι βρήκαν πιο συμφέρον να εισάγουν ρεύμα και να το πωλούν στην «κλεισμένη» τιμή προς τη ΔΕΗ! Τρέχα να βγάλεις άκρη, δηλαδή. Η μόνη άκρη που βγάζει κανείς, από όλο τούτο το ανορθολογικό «σύστημα», είναι αυτή των αριθμών: Η ΔΕΗ αγοράζει ρεύμα από τους ιδιώτες, πληρώνοντάς το μέχρι και 120 ευρώ τις 1.000 κιλοβατώρες, όταν η ίδια το πουλάει στη συνέχεια περίπου 100 ευρώ, κατά μέσο όρο, στην οικιακή κατανάλωση και πολύ λιγότερο στη βιομηχανική! Και το απλούστατο ερώτημα είναι: γιατί η ΔΕΗ να εξαιρεθεί της δυνατότητας κατασκευής δικών της ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων , όταν αποφασίστηκε η «απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας» και να μην μπει και αυτή στο «παιχνίδι» του ανταγωνισμού με τους ιδιώτες
Παράγουμε λιγότερο ρεύμα από όσο χρειαζόμαστε αν και ξέραμε πριν από 10 χρόνια πόσο ρεύμα θα χρειαζόμασταν, φθάνοντας με τις διάφορες «καντρίλιες» σε ό,τι αφορά το «απελευθερωμένο» καθεστώς της αγοράς η ΔΕΗ να το πληρώνει ακριβότερα από όσο το πουλάει. Τελικά η ΔΕΗ μας άλλαξε τα φώτα… Ενώ θα έπρεπε να αναδείξει το κοινωνικό της πρόσωπο, παραδίδεται οικιοθελώς στα ρετιρέ της Κηφισιάς.
Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που η ΔΕΗ, από τα 293 εκατομμύρια ευρώ κέρδη που εμφάνισε το 2004, εμφάνισε το πρώτο εξάμηνο του 2008 ζημίες 112 εκατομμυρίων ευρώ και οι προβλέψεις που ανακοίνωσε για το δεύτερο εξάμηνο είναι χειρότερες αυτών του πρώτου. Αξίζει να σημειωθεί , ότι οι αυξήσεις των τιμολογίων των δύο τελευταίων χρόνων φθάνουν το 23,5%, προβάλλοντας πλέον, το διοικητικό must για την επιχείρηση. Μήπως είναι καιρός ,όπως την πιέζουν και οι εργαζόμενοι, να αναθεωρηθεί εκ βάθρων το παραγωγικό της πλάνο, οι δε περίεργες «ισορροπίες» που υπάρχουν μεταξύ αγοράς χονδρικής από τους ιδιώτες παραγωγούς και πώλησης λιανικής σε αυτούς να εξορθολογισθούν;
Έκτοτε, μείναμε με τις μελέτες, οι λίγες νέες μονάδες παραγωγής λειτούργησαν μέχρι τα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα, η τάση της κατανάλωσης παραμένει πάντα αυξητική, άρα στη χώρα έχουμε ένα ολοένα διογκούμενο πρόβλημα έλλειψης στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Οι διαγωνιστικές διαδικασίες για την εισαγωγή στο παραγωγικό κύκλωμα και ιδιωτών, κατά περίεργο τρόπο, πάγωσαν και πάντως καθυστέρησαν σε πολύ μεγάλο βαθμό, κυρίως λόγω των πιέσεων ,με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στη νεοελληνική πραγματικότητα. Οι ιδιώτες παραγωγοί, εξασφάλισαν συγκεκριμένα επίπεδα της τιμής που θα αγόραζε από αυτούς η ΔΕΗ το ηλεκτρικό ρεύμα, επίπεδα ουσιωδώς μεγαλύτερα από τον μέσο όρο κόστους παραγωγής της δημόσιας επιχείρησης. Δηλαδή, με απλά λόγια,οι ιδιώτες παραγωγοί ήθελαν να εξασφαλίσουν με δεσμευτικές εκ των προτέρων συμφωνίες τα εκ των πωλήσεων έσοδά τους, που πάει να πει να ’χουν εξασφαλισμένο, σίγουρο κέρδος.
Από τις ιδιωτικές ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες που έγιναν με τις ως άνω προϋποθέσεις πώλησης του προϊόντος τους στη ΔΕΗ , στο πλαίσιο της «απελευθέρωσης της αγοράς στην ενέργεια», ορισμένες είναι ταυτόχρονα και καταναλωτές ηλεκτρικού ρεύματος για τις άλλες δραστηριότητές τους. Με τον τρόπο αυτό, είχαν εξασφαλίσει ένα απολύτως προνομιακό καθεστώς και αγόραζαν από τη ΔΕΗ το ρεύμα σε πολύ χαμηλές τιμές, συχνά κάτω του κόστους. Εξασφάλισαν την «άδεια παραγωγής» κατ’ αρχήν για «ιδίαν χρήση» του ρεύματος, στη συνέχεια στο πλαίσιο της «απελευθέρωσης της αγοράς» απαίτησαν και πέτυχαν το ρεύμα που παράγουν να το πωλούν στη ΔΕΗ. Παράλληλα επέμειναν, το ρεύμα που οι ίδιες καταναλώνουν να το προμηθεύονται από τη ΔΕΗ με χαμηλότερες τιμές. Και όταν το Δημόσιο ζήτησε αναπροσαρμογή των ειδικών τιμολογίων που απολάμβαναν, ξεκίνησαν δικαστικό αγώνα για να συνεχίσουν το προνομιακό καθεστώς που είχαν, αρνούμενες να δεχθούν την κάποια αύξηση που επέβαλε η ΔΕΗ. Αύξηση, πάντως, που και πάλι είχε ως αποτέλεσμα οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις να αγοράζουν το ρεύμα για τις δραστηριότητές τους σε πολύ φθηνότερη τιμή από εκείνη στην οποία οι ίδιες , ως παραγωγοί πλέον, πωλούσαν στη δημόσια επιχείρηση! Ωραία κατάσταση για την «απελευθέρωση της αγοράς»!
Παράλληλα, η ΔΕΗ υποχρεούται να μειώνει τη δική της παραγωγή για να αγοράζει ρεύμα από τους ιδιώτες παραγωγούς, στην «ελεύθερη αγορά»! ή ακόμη να αγοράζει και εισαγόμενο από το εξωτερικό ρεύμα, που εισήγαν οι «ιδιώτες παραγωγοί», οι οποίοι βρήκαν πιο συμφέρον να εισάγουν ρεύμα και να το πωλούν στην «κλεισμένη» τιμή προς τη ΔΕΗ! Τρέχα να βγάλεις άκρη, δηλαδή. Η μόνη άκρη που βγάζει κανείς, από όλο τούτο το ανορθολογικό «σύστημα», είναι αυτή των αριθμών: Η ΔΕΗ αγοράζει ρεύμα από τους ιδιώτες, πληρώνοντάς το μέχρι και 120 ευρώ τις 1.000 κιλοβατώρες, όταν η ίδια το πουλάει στη συνέχεια περίπου 100 ευρώ, κατά μέσο όρο, στην οικιακή κατανάλωση και πολύ λιγότερο στη βιομηχανική! Και το απλούστατο ερώτημα είναι: γιατί η ΔΕΗ να εξαιρεθεί της δυνατότητας κατασκευής δικών της ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων , όταν αποφασίστηκε η «απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας» και να μην μπει και αυτή στο «παιχνίδι» του ανταγωνισμού με τους ιδιώτες
Παράγουμε λιγότερο ρεύμα από όσο χρειαζόμαστε αν και ξέραμε πριν από 10 χρόνια πόσο ρεύμα θα χρειαζόμασταν, φθάνοντας με τις διάφορες «καντρίλιες» σε ό,τι αφορά το «απελευθερωμένο» καθεστώς της αγοράς η ΔΕΗ να το πληρώνει ακριβότερα από όσο το πουλάει. Τελικά η ΔΕΗ μας άλλαξε τα φώτα… Ενώ θα έπρεπε να αναδείξει το κοινωνικό της πρόσωπο, παραδίδεται οικιοθελώς στα ρετιρέ της Κηφισιάς.
Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που η ΔΕΗ, από τα 293 εκατομμύρια ευρώ κέρδη που εμφάνισε το 2004, εμφάνισε το πρώτο εξάμηνο του 2008 ζημίες 112 εκατομμυρίων ευρώ και οι προβλέψεις που ανακοίνωσε για το δεύτερο εξάμηνο είναι χειρότερες αυτών του πρώτου. Αξίζει να σημειωθεί , ότι οι αυξήσεις των τιμολογίων των δύο τελευταίων χρόνων φθάνουν το 23,5%, προβάλλοντας πλέον, το διοικητικό must για την επιχείρηση. Μήπως είναι καιρός ,όπως την πιέζουν και οι εργαζόμενοι, να αναθεωρηθεί εκ βάθρων το παραγωγικό της πλάνο, οι δε περίεργες «ισορροπίες» που υπάρχουν μεταξύ αγοράς χονδρικής από τους ιδιώτες παραγωγούς και πώλησης λιανικής σε αυτούς να εξορθολογισθούν;
Τσουνάμι αποχωρήσεων διαλύει το στράτευμα
Μέχρι τις 31 Αυγ , 1820 μόνιμα στελέχη και των τριών Όπλων υπέβαλαν αιτήσεις παραίτησης, ενώ ολόκληρο το 2007 που είχαν καταγραφεί ιστορικά και οι περισσότερες «εθελούσιες» έξοδοι , αποχώρησαν συνολικά 1.748.
Υπό κανονικές συνθήκες η ραγδαία αύξηση των παραιτήσεων θα έπρεπε να είχε σημάνει συναγερμό στην ηγεσία του Πενταγώνου, όμως τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Βαγγέλης Μειμεράκης προτιμά να ασχολείται με την αμιγώς πολιτική επικαιρότητα και να προειδοποιεί δημοσίως τον πρωθυπουργό για το καμπανάκι των δημοσκοπήσεων , αντί να κάτσει να κάνει την δουλειά του.
Μεγάλες ευθύνες για το πρωτοφανές τσουνάμι οικειοθελών αποχωρήσεων αξιωματικών φέρει και η στρατιωτική ηγεσία, η οποία στο σύνολό της επίσης συμπεριφέρεται λες και η κατάσταση είναι ελεγχόμενη. Τα στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει τα επιτελεία αξιολογούνται ως άκρως ανησυχητικά από αξιωματικούς που ζητούν τη λήψη μέτρων εδώ και τώρα, προκειμένου να ανακοπεί το διογκούμενο κύμα παραιτήσεων. Από την αρχή του χρόνου 974 μόνιμα στελέχη του Στρατού Ξηράς δήλωσαν ότι επιθυμούν να συνταξιοδοτηθούν , αριθμός που αναλογεί στο 8% της οργανικής δύναμης του ΓΕΣ. Στην Πολεμική Αεροπορία έχουν συγκεντρωθεί 542 αιτήσεις παραίτησης , που σημαίνει ότι μέχρι το τέλος του 2008 θα έχει αποστρατευθεί το 5,4% των μονίμων στελεχών. Από το Πολεμικό Ναυτικό έχουν ζητήσει να φύγουν 304 αξιωματικοί, που ανέρχεται στο 2,4% επί της συνολικής οργανικής δύναμης. Όλοι οι αξιωματικοί που ζητούν να αποστρατευθούν έχουν συμπληρώσει τουλάχιστον 25 χρόνια υπηρεσίας στις Ένοπλες Δυνάμεις ενώ πολύ σημαντικό τμήμα των αποχωρούντων έχει λάβει μεταπτυχιακούς τίτλους από πανεπιστήμια του εξωτερικού, αλλά και εκπαίδευση σε στρατιωτικές ακαδημίες . Τα εφόδια αυτά δεν θα αξιοποιηθούν από τις Ένοπλες Δυνάμεις , αλλά θα είναι το διαβατήριο των παραιτηθέντων για να συνεχίσουν την καριέρα τους στον ιδιωτικό τομέα . Μερικές δεκάδες απόστρατοι θα αποκατασταθούν επαγγελματικά εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις που εμπλέκονται σε προμήθειες και την κατασκευή οπλικών συστημάτων. Η μεγάλη μάζα των παραιτηθέντων , κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων από αμερικάνικα , γερμανικά και βρετανικά πανεπιστήμια, θα απορροφηθούν από επιχειρήσεις του χρηματοοικονομικού τομέα , από ιδιωτικά νοσοκομεία, κατασκευαστικές εταιρείες και από τον κλάδο της πληροφορικής . Η απώλεια αυτών των γνώσεων είναι ανυπολόγιστη. Η ιεραρχία της τάξεως του 1972 θα παραδώσει την σκυτάλη από τις διεργασίες πολύ μικρότερης δεξαμενής και με συνήθης κριτήριο την αφοσίωσή τους στο κόμμα. Η αιμορραγία είναι πολύ μεγαλύτερη διότι δεν υπολογίζονται και οι Επαγγελματίες Οπλίτες για να προχωρήσει η μείωση της στρατιωτικής θητείας.
Οι χαμηλές αποδοχές είναι μόνο μια από τις αιτίες που οδηγούν τους αξιωματικούς στην παραίτηση. Ο μισθός δεν αρκεί να καλύψει τα έξοδα μιας τετραμελούς οικογένειας και σε πολλές περιπτώσεις οι αξιωματικοί αναγκάζονται να ζητήσουν προκαταβολή από το εφάπαξ βοήθημα που δικαιούνται με τη συνταξιοδότησή τους. Οι αποχωρούντες καταγγέλλουν φαινόμενα αναξιοκρατίας και επισημαίνουν ότι δεν αρκούν τα τυπικά προσόντα, οι εύφημες μνείες και η αξιολόγηση της προϋπηρεσίας. Για την τοποθέτηση σε καλά πόστα που σχεδόν διπλασιάζουν τον βασικό μισθό , απαιτείται η στήριξη πολιτικών ή ανωτάτων αξιωματικών καθώς η αξιοκρατική επιλογή είναι μια άγνωστη διαδικασία. Προγράμματα μεταθέσεων αν και ήταν προσχεδιασμένο από το 1983 δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα αναγκάζοντας τα στελέχη πολλές φορές να συντηρούν δύο σπίτια με περιττά έξοδα. Η εξαγγελία δε για ενημέρωση των στελεχών ώστε να γνωρίζουν που θα τοποθετηθούν σε δύο χρόνια παραμένει κενό γράμμα. Όλες αυτές οι ενέργειες παρουσιάζουν και μια αντίφαση που καλείται να αντιμετωπίσει η ηγεσία του πενταγώνου. Θεωρώντας σίγουρη την επαγγελματική αποκατάσταση εκτινάσσοντας τις βάσεις κατά τις εισαγωγικές εξετάσεις εγκαταλείπουν από την πίσω πόρτα έμπειρα στελέχη με κάθε τρόπο, αναζητώντας διέξοδο σε επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα, στέλνοντας το μήνυμα , πουλήστε και το Πεντάγωνο.Στο προεκλογικό πρόγραμμα της Ν.Δ. του 2003 περιέχεται και η εξής δέσμευσή της, όσον αφορά το νέο μισθολόγιο των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Βασικός μισθός ανθυπολοχαγού 860 ευρώ, σχέση μισθού ανθυπολοχαγού - αντιστράτηγου 1:3 (860-2.580) και προοδευτικός συντελεστής αύξησης 0,25 (215 ευρώ). Τι έγινε μέχρι σήμερα; Την 1-1-08 δόθηκαν 30 ευρώ, ώστε ο βασικός μισθός του ανθυπολοχαγού να φτάσει τα 860 ευρώ, τα οποία η Ν.Δ. είχε υποσχεθεί από το 2003, όταν ο βασικός μισθός του ανθυπολοχαγού ήταν 720 ευρώ. Τα άλλα δύο στοιχεία του υποσχεθέντος μισθολογίου, τα οποία θα έδιναν πέντε δεκάρες στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, πέρασαν στις ελληνικές καλένδες.
Αναρωτιόμαστε λοιπόν αν είναι σε θέση το επίδομα αυτό συν τα 30 ευρώ που δόθηκαν από 1-1-08 να αντισταθμίσουν το γεγονός ότι ο αρχιστράτηγος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων με 40 χρόνια υπηρεσίας έχει τον ίδιο μισθό με έναν πρωτοδιόριστο πρωτοδίκη;
Υπό κανονικές συνθήκες η ραγδαία αύξηση των παραιτήσεων θα έπρεπε να είχε σημάνει συναγερμό στην ηγεσία του Πενταγώνου, όμως τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Βαγγέλης Μειμεράκης προτιμά να ασχολείται με την αμιγώς πολιτική επικαιρότητα και να προειδοποιεί δημοσίως τον πρωθυπουργό για το καμπανάκι των δημοσκοπήσεων , αντί να κάτσει να κάνει την δουλειά του.
Μεγάλες ευθύνες για το πρωτοφανές τσουνάμι οικειοθελών αποχωρήσεων αξιωματικών φέρει και η στρατιωτική ηγεσία, η οποία στο σύνολό της επίσης συμπεριφέρεται λες και η κατάσταση είναι ελεγχόμενη. Τα στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει τα επιτελεία αξιολογούνται ως άκρως ανησυχητικά από αξιωματικούς που ζητούν τη λήψη μέτρων εδώ και τώρα, προκειμένου να ανακοπεί το διογκούμενο κύμα παραιτήσεων. Από την αρχή του χρόνου 974 μόνιμα στελέχη του Στρατού Ξηράς δήλωσαν ότι επιθυμούν να συνταξιοδοτηθούν , αριθμός που αναλογεί στο 8% της οργανικής δύναμης του ΓΕΣ. Στην Πολεμική Αεροπορία έχουν συγκεντρωθεί 542 αιτήσεις παραίτησης , που σημαίνει ότι μέχρι το τέλος του 2008 θα έχει αποστρατευθεί το 5,4% των μονίμων στελεχών. Από το Πολεμικό Ναυτικό έχουν ζητήσει να φύγουν 304 αξιωματικοί, που ανέρχεται στο 2,4% επί της συνολικής οργανικής δύναμης. Όλοι οι αξιωματικοί που ζητούν να αποστρατευθούν έχουν συμπληρώσει τουλάχιστον 25 χρόνια υπηρεσίας στις Ένοπλες Δυνάμεις ενώ πολύ σημαντικό τμήμα των αποχωρούντων έχει λάβει μεταπτυχιακούς τίτλους από πανεπιστήμια του εξωτερικού, αλλά και εκπαίδευση σε στρατιωτικές ακαδημίες . Τα εφόδια αυτά δεν θα αξιοποιηθούν από τις Ένοπλες Δυνάμεις , αλλά θα είναι το διαβατήριο των παραιτηθέντων για να συνεχίσουν την καριέρα τους στον ιδιωτικό τομέα . Μερικές δεκάδες απόστρατοι θα αποκατασταθούν επαγγελματικά εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις που εμπλέκονται σε προμήθειες και την κατασκευή οπλικών συστημάτων. Η μεγάλη μάζα των παραιτηθέντων , κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων από αμερικάνικα , γερμανικά και βρετανικά πανεπιστήμια, θα απορροφηθούν από επιχειρήσεις του χρηματοοικονομικού τομέα , από ιδιωτικά νοσοκομεία, κατασκευαστικές εταιρείες και από τον κλάδο της πληροφορικής . Η απώλεια αυτών των γνώσεων είναι ανυπολόγιστη. Η ιεραρχία της τάξεως του 1972 θα παραδώσει την σκυτάλη από τις διεργασίες πολύ μικρότερης δεξαμενής και με συνήθης κριτήριο την αφοσίωσή τους στο κόμμα. Η αιμορραγία είναι πολύ μεγαλύτερη διότι δεν υπολογίζονται και οι Επαγγελματίες Οπλίτες για να προχωρήσει η μείωση της στρατιωτικής θητείας.
Οι χαμηλές αποδοχές είναι μόνο μια από τις αιτίες που οδηγούν τους αξιωματικούς στην παραίτηση. Ο μισθός δεν αρκεί να καλύψει τα έξοδα μιας τετραμελούς οικογένειας και σε πολλές περιπτώσεις οι αξιωματικοί αναγκάζονται να ζητήσουν προκαταβολή από το εφάπαξ βοήθημα που δικαιούνται με τη συνταξιοδότησή τους. Οι αποχωρούντες καταγγέλλουν φαινόμενα αναξιοκρατίας και επισημαίνουν ότι δεν αρκούν τα τυπικά προσόντα, οι εύφημες μνείες και η αξιολόγηση της προϋπηρεσίας. Για την τοποθέτηση σε καλά πόστα που σχεδόν διπλασιάζουν τον βασικό μισθό , απαιτείται η στήριξη πολιτικών ή ανωτάτων αξιωματικών καθώς η αξιοκρατική επιλογή είναι μια άγνωστη διαδικασία. Προγράμματα μεταθέσεων αν και ήταν προσχεδιασμένο από το 1983 δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα αναγκάζοντας τα στελέχη πολλές φορές να συντηρούν δύο σπίτια με περιττά έξοδα. Η εξαγγελία δε για ενημέρωση των στελεχών ώστε να γνωρίζουν που θα τοποθετηθούν σε δύο χρόνια παραμένει κενό γράμμα. Όλες αυτές οι ενέργειες παρουσιάζουν και μια αντίφαση που καλείται να αντιμετωπίσει η ηγεσία του πενταγώνου. Θεωρώντας σίγουρη την επαγγελματική αποκατάσταση εκτινάσσοντας τις βάσεις κατά τις εισαγωγικές εξετάσεις εγκαταλείπουν από την πίσω πόρτα έμπειρα στελέχη με κάθε τρόπο, αναζητώντας διέξοδο σε επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα, στέλνοντας το μήνυμα , πουλήστε και το Πεντάγωνο.Στο προεκλογικό πρόγραμμα της Ν.Δ. του 2003 περιέχεται και η εξής δέσμευσή της, όσον αφορά το νέο μισθολόγιο των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Βασικός μισθός ανθυπολοχαγού 860 ευρώ, σχέση μισθού ανθυπολοχαγού - αντιστράτηγου 1:3 (860-2.580) και προοδευτικός συντελεστής αύξησης 0,25 (215 ευρώ). Τι έγινε μέχρι σήμερα; Την 1-1-08 δόθηκαν 30 ευρώ, ώστε ο βασικός μισθός του ανθυπολοχαγού να φτάσει τα 860 ευρώ, τα οποία η Ν.Δ. είχε υποσχεθεί από το 2003, όταν ο βασικός μισθός του ανθυπολοχαγού ήταν 720 ευρώ. Τα άλλα δύο στοιχεία του υποσχεθέντος μισθολογίου, τα οποία θα έδιναν πέντε δεκάρες στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, πέρασαν στις ελληνικές καλένδες.
Αναρωτιόμαστε λοιπόν αν είναι σε θέση το επίδομα αυτό συν τα 30 ευρώ που δόθηκαν από 1-1-08 να αντισταθμίσουν το γεγονός ότι ο αρχιστράτηγος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων με 40 χρόνια υπηρεσίας έχει τον ίδιο μισθό με έναν πρωτοδιόριστο πρωτοδίκη;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
