Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΔΥΟ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ- Μύθοι και αλήθειες για την οικονομία

Η συζήτηση στη Βουλή την περασμένη Πέμπτη, για την οικονομία ήταν χρήσιμη όσο και αποκαλυπτική. Οι πολίτες είχαν, για μια ακόμη φορά, την ευκαιρία να συγκρίνουν τις πολιτικές προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ για την οικονομία.
Ο κ. Καραμανλής, πιστός στις νεοσυντηρητικές αντιλήψεις του, επέμεινε στην υπεράσπιση ενός οικονομικού μοντέλου που έχει χρεοκοπήσει διεθνώς.
Επέμεινε στην αυτορρύθμιση των αγορών που θα καθορίζουν αυτόματα την αναδιανομή του εισοδήματος. Λησμόνησε ότι μιλάει για τις ίδιες αγορές που έχουν οδηγήσει σε πλήρη απορρύθμιση την πραγματική οικονομία και καθημερινά οδηγούν στην απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας.
Ο κ. Πρωθυπουργός απέδειξε ότι δεν έχει σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης που πλήττει τα Ελληνικά νοικοκυριά. Δεν είναι στις προθέσεις του να στηρίξει τη μεσαία τάξη και τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Το ενδιαφέρον του περιορίζεται στην οικονομική στήριξη των τραπεζών, χωρίς η στήριξη αυτή να διοχετεύεται στην αγορά, και στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.
Ο κ. Καραμανλής ζήτησε μάλιστα και τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ.
Συναίνεση όμως σε τι; Στο να προετοιμάσουμε τους εργαζόμενους για μείωση μισθών και απολύσεις; Συναίνεση για τη διεύρυνση τον ορίων της φτώχειας και την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους; Τέτοιου είδους συναίνεση ο κ. Καραμανλής και η κυβέρνηση του δεν πρόκειται να έχουν από το ΠΑΣΟΚ.
Από την άλλη πλευρά, ο Γιώργος Παπανδρέου κατέθεσε μια ριζοσπαστική και προοδευτική πρόταση για την οικονομία.
Απέναντι στην αγορά ανεξέλεγκτων μηχανισμών, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έκανε λόγο για ένα ισχυρό κράτος που θα ελέγχει και τα ρυθμίζει την αγορά.
Ο Γιώργος Παπανδρέου προτείνει ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο για τη χώρα, μια νέα οικονομία που θα αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας, το πολιτισμικό και φυσικό μας κεφάλαιο αλλά και το ανθρώπινο δυναμικό.
Στη διάλυση του κοινωνικού κράτους που προωθεί η νεοσυντηρητική πολιτική του κ. Καραμανλή, ο Γιώργος Παπανδρέου απαντά με την ενδυνάμωση του κοινωνικού κράτους, με ένα ολοκληρωμένο δίκτυο υπηρεσιών κοινωνικής αλληλεγγύης για όλους τους πολίτες.
Η οικονομική κρίση αντιμετωπίζεται με τη διατήρηση των θέσεων εργασίας, με την τόνωση της ζήτησης, με την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων.
Οι πολίτες κατανοούν τις μεγάλες ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές των δυο προτάσεων.
Μπορούν να τις κρίνουν και να τις αξιολογήσουν.
Ο κ. Καραμανλής κατηγορούσε το ΠΑΣΟΚ για χαμηλή απορροφητικότητα των ευρωπαϊκών πόρων, όταν στο διάστημα των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ υλοποιήθηκαν πολλά και μεγάλα έργα σε όλη τη χώρα.
Σήμερα, δυο χρόνια μετά την έναρξη του ΕΣΠΑ, δεν έχει απορροφηθεί ούτε ένα ευρώ.
Ο κ. Καραμανλής εξελέγη, υποσχόμενος ότι θα περιορίσει τις σπατάλες και τα ελλείμματα. Από το 2004 που κυβερνά εώς σήμερα, το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί κατά 43%, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι η Δεξιά Διακυβέρνηση χρεώνει τη χώρα 16 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο.
Το εξοργιστικό είναι ότι η αύξηση του δημοσίου χρέους δεν οφείλεται στη διοχέτευση πόρων στην υγεία ή στην παιδεία αλλά στους παχυλούς μισθούς των golden boys, τις ρουσφετολογικές προσλήψεις και την κακοδιαχείριση.
Για την κυβέρνηση του κ. Καραμανλή οι αριθμοί αλλά και οι πραγματικότητα δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.
Όμως δεν αμφισβητείται πλέον και η βούληση των πολιτών που ζητούν μια άλλη πολιτική, με προοδευτική κατεύθυνση και με σαφή αναπτυξιακή στόχευση.
Ο Γιώργος Παπανδρέου αποτελεί τον εκφραστή αλλά και τον εγγυητή αυτής της πολιτικής.